[Col. 257] (Ver. 1, 2.) « De spiritalibus autem nolo vos ignorare, fratres. Scitis quia gentes eratis, simulacrorum forma euntes, prout ducebamini. » Spiritalia illis traditurus, exemplum prioris conversationis memorat; ut sicut simulacrorum fuerunt forma, [Col. 258] colentes idola, et ducebantur duce voluntate dæmoniorum ; ita et colentes Deum, sint forma legis Dominicæ, ambulantes sicut placet Domino. Forma enim uniuscujusque legis in professione et conversatione cultoris debet videri ; ille enim forma et imago legis Dei est, in cujus fide et conversatione Evangelii veritas lucet.

(Vers. 3) « Propter quod notum vobis facio, quod nemo in Spiritu Dei loquens, dicit anathema Jesu ; et nemo potest dicere Dominum Jesum, nisi in Spiritu sancto. » Quoniam rationem spiritalium ignorantes, per singula charismata hominibus potius quam Deo dabant gloriam, non assecuti per Spiritum sanctum hoc donum ministrairi : et quia qui Dominum Jesum vocat, non sine Spiritu sancto hoc dicit ; habet enim gratiam in eo ipso fidei suæ propter gloriam nominis Christi ; non enim sine dono Dei et Dominum dicere Jesum; ac per hos ostendit illis in omnibus Dei esse laudem et gratiam ; quia sicut idolorum imago in ministris ejus est, ordinem suum habens per singulos gradus, totum tamen hominis est : ita et in lege Dominica gradus charismatum sunt officiis Ecclesiæ, non utique meritis humanis indulti; sed ut membra ad ædificationem Ecclesiæ pertinentia, quæ per se et in se habent gloriam, sicut est etiam in humanis officiis. Scholæ enim sunt, quæ positis in se dant dignitatem ; ut loci honor hominem faciat gloriosum, non propria laus. Ait ergo : « Nemo in Spiritu Dei loquens, dicit anathema Jesu. » Vox enim quæ dicit anathema Jesu, humano est errore prolata ; quidquid enim falsum est, ab homine est. « Et nemo potest dicere Dominum Jesum, nisi in Spiritu sancto. » Dictum enim ipsum, quo significatur Dominus Jesus, non ab adulatione hominum sicut et idola dii vocantur, sed Spiritus sancti veritate profusum est; quidquid enim verum a quocunque dicitur, a sancto dicitur Spiritu. Ne ergo hominum favorem existimarent in regula Christiana, et propter hoc se argui minime paterentur, sicut est et in simulacris (homo enim adinvenit ut Deus dicatur, qui non est; ac per hoc subjecti sunt antistites illis) ; ostendit enim eis nullum beneficium esse humanum in eo, cum dicitur Dominus Jesus ; sed magis donum Dei, qui dignatus est mysterium suum hominibus declarare. Etenim ipsa professio remissionem acquirit peccatorum, sicut exaggerat dicatio idolorum. Docet ergo eos quia non præstant religioni beneficium, dicentes, « Dominum Jesum ; » sed accipiunt ; ne more idolorum hominum putarent gratiam esse in lege Domini, dum vocatur Deus, qui non est. Denique non intelligentes Dei donum esse in fide ; singuli singulos sibi homines delegerant, quos sequerentur, dicentes : « Ego sum Pauli, ego vero [Col. 259] Apollo (I Cor. I, 12). » Superbiam ergo illorum humiliat: ut patiantur se, sicut dixi, argui.

(Vers. 4.) « Divisiones vero gratiarum sunt. » Non hoc humanis meritis vult ascribi, sed gratiæ Dei ad honorificentiam nominis ejus ; sicut enim qui dicit Dominum Jesum, in Spiritu sancto dicit, qualis vis sit: ita et in loco ordinis officii ecclesiastici positus, gratiam habet, qualis vis sit : non utique propriam, sed ordinis per efficaciam Spiritus sancti. Unde et inter initia dicit : « Neque qui plantat est aliquid, neque qui rigat : sed qui incrementum dat Deus (I Cor. III, 7). »

(Vers. 7.) « Unicuique autem datur manifestatio Spiritus ad utilitatem. » Hoc est, donum accipit, ut divinis retinaculis vitam suam gubernans, et sibi et aliis utilis sit, dum exemplum bonæ conversationis ostendit.

(Vers. 8.) « Cuidam enim datur per Spiritum sermo sapientiæ. » Id est, datur illi prudentia non ex litteris, sed corusco Spiritus sancti igne; ut cor habeat illuminatum, et sit prudens, ut discernat quæ vitanda sunt, quæve sequenda. «Alii vero sermo scientiæ secundum eumdem spiritum ; » hoc est, ut habeat scientiam rerum divinarum. « Alii gratia curationum in uno Spiritu; » id est, ut medelam tribuat infirmis vel ægris.

(Vers. 9, 10.) « Alii fides in eodem Spiritu. » Hoc dicit, ut fidei profitendæ vindicandæ, pressa verecundia, accipiat facultatem. « Alii operatio virtutum. » Potestam dari significat in ejiciendis dæmoniis, aut signis faciendis. « Alii prophetia; » [Col. 260] id est, ut Spiritu sancto repletus dicat futura « Alii discretio spirituum. » Hoc dicit, ut intelligat et judicet, quod dicitur an Spiritus sancti sit, an mundani. « Alii genera linguarum, alii interpretatio sermonum. » Interpretari est, ut dicta illorum, qui linguis loquuntur vel litteris, per donum Dei fideliter interpretetur.

(Vers. 11.) « Omnia autem hæc operatur unus atque idem Spiritus, dividens unicuique prout vult. » Quod superius trium personarum dicit, nunc per unum Spiritum sanctum agi profitetur; ut quia unius naturæ sunt et virtutis, quod unus operatur, operentur tres : unus tamen est Deus, cujus gratia dividitur singulis, prout vult, non ad merita hominum, sed magis ad ædificationem Ecclesiæ suæ ; ut omnia quæ mundus imitari vult, sed non implet, quia carnalis est ; hæc in Ecclesia, quæ domus Dei est, singulorum officiis et dono et magisterio Spiritus sancti indulta ad probationem veritatis in iis, qui contemptibiles mundo sunt, videantur.

(Vers. 12, 13.) « Sicut enim corpus unum est, et membra habet multa : omnia autem membra ex uno corpore, cum sint multa, unum sunt corpus ; ita et Christus. Etenim in uno Spiritu nos omnes in unum corpus baptizati sumus, sive Judæi, sive Græci, sive servi, sive liberi ; et omnes unum Spiritum potavimus. » Per hæc docet nullius personam quasi perfecta sit, præferendam : nec gloriam, quæ soli Deo debetur, hominibus tribuendam ; quando in omnibus unus atque idem Deus sit gloriosus : quippe cum omnes et unum baptisma habeamus, et unum atque eumdem Spiritum sanctum. Hoc propter supradictam causam ; quia in aliquibus gloriabantur, aliquos vero velut contemptibiles spernebant.

(Vers. 14.) « Nam et corpus non est unum membrum, sed multa. » Hoc dicens, ostendit unitatem habere varietates officiorum, et diversitatem hanc non discrepare in unitate potestatis ; quando unitas corporis non in singularitate consistit, sed in multis membris : ut invicem sibi præstent, quod debent.

(Vers. 15.) « Si dixerit pes : Quia non sum manus, non sum de corpore ; num propterea non est de corpore ? » Hoc est, non posse eum, qui infirmus videtur inter fratres, negari esse de corpore, quia non est potens.

(Vers. 16.) « Si dixerit auricula : Quia non sum oculus, non sum de corpore; num propterea non est de corpore ? » Non debere dicit illum, qui paulo inferior est, non necessarium putari corpori, propterea quod de primis non sit.

(Vers. 17.) « Si totum corpus oculus, ubi est [Col. 261] auditus ? Si totum auditus, ubi est odoratus ? » Id est, si omnes unius essent officii et operis; quomodo impleretur reliqua necessitas corporis ; cum constet multis officiis opus esse ad gubernacula corporis ?

(Vers. 18.) « Nunc autem Deus posuit membra, unumquodque in corpore; sicut voluit. » Voluntatem Dei, quia provida et rationabilis est, membra dicit corpori aptasse ; ut nihil desit corpori, sed sit multis membris perfectum.

(Vers. 19.) « Si autem fuissent omnia unum membrum, ubi corpus ? » Manifestum est quia si omnes fuissent unius dignitatis, non dicerentur membra, neque corpus : ideoque variis membrorum officiis conjubernantur ; omnia enim unum membrum esse non poterant. Ideo autem multa sunt, quia ab invicem differunt dignitate.

(Vers. 20.) « Nunc autem multa quidem membra, unum autem corpus. » Hoc dicit, quia multa membra, cum invicem sui egeant, non discrepant in unitate naturæ, quamvis di versa sint ; quia diversitas hæc in unum concurrit, ut corporis utilitas expleatur, sicut et ea quibus mundus ipse constat, cum sunt diversa non solum officiis, sed et naturis; ad unius tamen mundi proficiunt perfectionem, et ex omnibus his nascitur temperies quædam in fructibus, qui humanæ proficiunt utilitati.

(Vers. 21.) « Non potest autem dicere oculus manui : Opera tua non indigeo. » Hoc est, not potest dicere potior inferiori : Non mihi opus es; quia oculus quidem videt, sed manus sunt, quæ operantur. Aut iterum caput pedibus : « Non estis mihi necessarii ; » id est, major gradu et dignitate non potest sine illo esse, qui humilis est ; quia est quod humilis potest, quod non potest sublimis, quia ferrum potest, quod non potest aurum : ac per hoc honorem capiti faciunt pedes.

(Vers. 22.) « Sed multo magis quæ videntur membra corporis infirmiora esse, necessaria sunt. » Manifestum est. quia quamvis aliquis dignitate sublimis sit; si subjectus tamen defuerit, qui obsequiis suis illum faciat gloriosum, ipsa dignitas contemptibilis erit : officium enim est, per quod dignitas constat. Tale est si imperatori desit exercitus. Quamvis ergo magnus sit imperator, necessarium tamen habet exercitum : membrum est enim corporis ejus, ante se habens tribunos, comites, et magistros. His omnibus inferiores sunt milites, et magis necessarii sunt, sicut membra corporis, quæ cum inferiora videntur, plus utilia sunt ; sine oculis enim manus operatur, et pes ambulans victum quæritat. »

(Vers. 23.) « Et quæ putamus ignobiliora esse membra corporis, his abundantiorem honorem circumdamus. » Similis est sensus, quia qui putantur [Col. 262] sine dignitate esse, invenimus in eis quod laudemus, sicut et in membris vilioribus, quod plus nobis placeat, quam quod in cæteris invenimus. Quo enim honore dignæ sunt manus, quando quod volumus, tenemus ! vel pedes, cum quibus quo volumus, imus ! Propterea et nos addimus eis honorificentiam, ut puta pedibus ; quos quia humiles sunt et sine dignitate, claceamentis ornamus. « Et quæ inhonesta sunt nostra. abundantiorem honorem habent. » Manifestum est quia pudenda nostra, quæ turpia videntur, dum aspectus publicos vitant, honestate se contegunt, ne per irreverentiam horreant. Simili modo et quidam fratrum, cum sint egestate et habitu inhonesti, non tamen sunt sine gratia, per quam membra sint corporis nostri : nam solent succincti vesticula tetrica, nudo pede, incedere. Cum ergo videantur contemptibiles, magis honori sunt ; quia solent vitam habere mundiorem. Quod enim hominibus videtur despectum, solet a Deo pulchrum judicari.

(Vers. 24.) « Quæ autem honesta sunt nostra, nullius egent. » Apertum est quia caput non eget, neque facies, neque manus, ut his addatur per quod decorentur : ita et fratribus, in quibus studium peritiæ, et conversationis viget honestas, nihil est quod a nobis additur ; debitus enim illis redditur honor. Despectis vero vel humilibus exhortatio necessaria est, per quam addatur illis aliquis honor, ut fiant utiles : si quominus, ipso contemptu negligentiores circa se erunt, in quibus magis proficiendum est.

(Vers. 25.) «Sed Deus temperavit corpus, ei cui deerat, abundantiorem tribuendo honorem ; ut non sit schisma in corpore, sed pro invicem sollicita sint membra. » Sic dicit a Deo moderatum humanum corpus, ut omnia membra ejus necessaria sint; ac per hoc pro se invicem sollicita, quia aliud sine altero esse non potest : et quod inferius putatur, magis necessarium est; sicut et de fratribus expositum est, vel disputatum, quia nullus debet velut inutilis despici.

(Vers. 26.) « Et si quid patitur unum membrum, compatiuntur omnia membra. » Hoc de membris corporis carnis ambiguum non est ; quia si oculus, aut pes, vel manus capiatur ægritudine aliqua infirmitatis, totum corpus condolet : ita et nos docet condolere fratribus, si aliquid hujusmodi, aut necessitatis emerserit. « Sive glorificatur unum membrum, congaudeant omnia membra. » Manifestum est quia lætum est caput sive cætera membra, si pedes fuerint accurati vel sani. Sic debemus et nos alacres fieri, si fratrem aliquem viderimus cultorem Dei, et auctum honestate morum. hoc et, sanum esse consilio.

(Vers. 27.) « Vos autem estis corpus Christi, et [Col. 263] membra de membro. » Ostendit aperte nostram se causam per membrorum carnalium rationem tractasse ; quia non omnes possumus eadem, sed singuli pro qualitate fidei et gratiam habemus concessam.

(Vers. 28.) « Et quosdam posuit Deus in Ecclesia primum quidem apostolos. » Caput itaque in Ecclesia apostolos posuit, qui legati Christi sunt, sicut dicit idem Apostolus : « Pro quo legatione fungimur (II Cor. v, 20). » Isti sunt episcopi, firmante istud Petro apostolo, et dicente inter cætera de Juda : « Et episcopatum ejus accipiat alter (Act. I, 20). »

« Secundo prophetas. » Prophetas duplici genere intelligamus, et futura dicentes, et Scripturas revelantes; quamvis sint et apostoli prophetæ, quia primus gradus omnia subjecta habet. Denique pessimus Caiphas propter quod princeps sacerdotum erat, prophetavit (Joan. XI, 51), ordinis utique causa, non proprii meriti. Tamen specialiter erant prophetæ et Scripturarum interpretes, et futura dicentes sicut erat Agabus, qui exitia et vincula huic Apostolo prophetavit futura Hierosolymis (Act. XXXI, 11), et famem cecinit, quæ facta est sub Claudio (Act. XI, 28). Ideo quanquam sit melior apostolus, aliquando tamen eget prophetis. Et quia ab uno Deo Patre sunt omnia, singulos episcopos singulis Ecclesiis præesse decrevit.

« Tertio doctores. » Illos dicit doctores qui in eccleisa litteris et lectionibus retinendis pueros imbuebant more Synagogæ ; quia traditio illorum ad nos transitum fecit. Quarto loco ait :

« Deinde virtutes, deinde gratiam curationum ; » potest enim aliquiis non esse episcopus. et habere in se donum virtutis sanitatum. « Opitulationes, gubernationes ; » ut in rebus divinis vigilet intellectu : ita tamen, ut in aliquibus, quæ implere non conceditur, ab alio sumat quod non habet; quia totum uni concedi non potest. Sunt et gubernatores, qui spiritalibus retinaculis hominibus documento sunt. « Genera linguarum; » ut donum sit Dei multas lingua scire. « Interpretationem sermonum ; [»] ut hoc alicui gratia Dei impertiat, ut linguarum interpretandarum habeat peritiam.

(Vers. 29.) « Numquid omnes apostoli ? » Verum est, quia in Ecclesia unus est episcopus. « Numquid omnes prophetæ ? » Non est ambiguum non omnibus concedi prophetiam. « Numquid omnes doctores ? » Ille doctor est, cui alios erudire conceditur.

(Vers. 30.) « Numquid omnes virtutes ? » Hic [Col. 264] potest habere virtutem, cui dat Deus Dæmonia ejicere. « Num omnes gratiam habent curationum ? » Quomodo potest fieri ut omnes linguis loquuntur? » Non utique, nisi qui accepit donum in hac re. « Numquid omnes interpretantur ? » Ille potest sermones interpretari, cui dat Deus. In supradictum sensum hæc inserenda. Explanavit enim, reddita ratione, omnes habere diversas gratias, nec totum alicui concedi, exemplo membrorum. Exemplo enim corporis carnis spiritale corpus insinuat; ac per hoc in omnibus Deum benedicendum, et in ipsius nomine gloriandum, cujus gratia est. Hanc rationem etiam in rebus physicis invenimus; aurum enim cum melius argento sit, plus tamen in usu argentum est ; et cum æs necessarium sit, plus tamen ferro opus est ; nihil enim pene sine ferro fit, cum sit inferius. Et post hæc:

(Vers. 31.) « Æmulamini charismata meliora. » Hoc mox in subjectis absolvit. « Et adhuc magis excellentiorem viam vobis demonstro. » Gradatim illos ad utiliora provehit, ostendens illis gratiam supradicti omnis doni, quod in hominibus videntur, sive loquendi, aut curandi, aut prophetandi, non ad meritum hominis pertinere, sed ad honorificentiam Dei. Ideoque nunc viam se dicit illis ostendere planiorem, qua itur ad cœlum, quæ meritum collocat apud Deum. Nam quia supradicta non semper ad meritum pertinent, dicit Salvator: « Multi mihi dicent in illa die. » id est judicii : « Domine, Domine, nonne in nomine tuo prophetavimus, et in nomine tuo demonia ejecimus, et virtutes multas fecimus (Matth. VII, 22)? » Et quia non hoc ad meritum pertinet, sed officia sunt Ecclesiæ, ad confusionem gentilium, et Dei honorificentiam protestandam, dicit eis Dominus : « Recedite a me; non novi vos, operarii iniquitatis. (Ibid. 27). » Securi enim quia Dei in illis operatio cernebatur, negligentes erga se fuerunt ; nam et septuaginta duobus discipulis gaudentibus quia dæmonia illis subdita fuerant, dicit Salvator : « Nolite in hoc gaudere, quod dæmonia vobis subjecta sunt ; sed in hoc guadete, quod nomina vestra scripta sunt in cœlo (Luc. X, 20). » Quare, nisi quia nomini Dei subjecta sunt, non hominis merito ? Et quare nunc non ita fit, ut habeant homines gratiam Dei? Inter initia fieri oportuit, ut fundamenta fidei acciperent firmitatem : nunc autem non opus est ; quia populus populum adducit ad fidem, cum videntur eorum bona opera, et prædicatio simplex.

(Vers. 1.) « Si linguis hominum loquar et [Col. 265] angelorum, charitatem autem non habeam, unum sum velut æramentum resonans, aut cymbalum tinniens. » Magna utique videtur gratia diversis loqui linguis: plus autem aliquid est, etiamsi angelorum possit quis linguam scire, id est, si spiritaliter cognitum possit habere angelicum motum. Verum hoc ad meritum non ascribi, sed ad Dei gloriam, subjectis ostendit, dicens sic esse ut cæramentum resonans, aut cymbalum tinniens. « Quia sicut ærementum impulsu alterius resonat, et cymbalum tinnit ; ita et hic qui linguis loquitur, Spiritus sancti effectum habet et motum, ut loqui possit, sicut et alio loco dicit Salvator : « Non enim vos estis, qui loquimini; sed Spiritus Patris vestri, qui loquitur in vobis (Matth. X, 20). » Nam et asina locuta est humana lingua ad Balaam filium Beor (Num. XXII, 28), ut addiceret Dei majestatem : et pueri infantes in laudem Dei proruperunt ad confusionem Judæorum (Matth. XXI, 16). Salvator autem non solum istos, sed et lapides ad condemnationem perfidorum, et gloriam Dei clamare posse ostendit (Luc. XIX, 40). Et inter ipsa primordia ad commendationem fidei, qui baptizabantur, linguis loquebantur (Act. X, 46).

(Vers. 2.) « Et si habuero prophetiam, et noverim omnia mysteria, et omnem scientiam, charitatem autem non habeam, nihil mihi prodest. » Vere nihil prodest ; ad Dei enim gloriam prophetatur, sicut dictit David propheta : « Non nobis, Domine, non nobis, sed nomini tuo da gloriam (Psal. CXIII, 1) » Nam et Balaam prophetavit (Num. XXIV, 17), cum propheta non esset, sed hariolus : et Caiphas prophetavit (Joan. XI, 51), non merito, sed dignitate ordinis sacerdotalis : et Saul prophetavit (I Reg. XIX, 23), cum jam inobedientiæ causa spiritu malo fuisset repletus; sed propter Dei causam, ne posset comprehendere David, quem et occidere volebat.

« Et si sciero omnia mysteria ; » Judæ enim nihil profuit fuisse cum apostolis, et didicisse mysteria, cum charitatis hostis tradidit Salvatorem. Et propheta Ezechiel diabolum mysteria cœlestia scire ostendit, quando increpita voce in paradiso illum Dei fuisse, et pretiosos lapides habuisse testatur (Ezech. XXVIII, 13); quos lapides idem Apostolus doctrinæ divinæ mysteria significavit (I Cor. III, 12-15) : et illi nihil profuit, quia charitatis immemor, in superbiam prosilivit.

« Et si habuero omnem scientiam. » Nihil mihi prodest scientia, si charitas non sit. Denique Scribis et Pharisæis nihil profuit, dicente Salvatore: « Vos habetis clavem scientiæ, et neque vos intratis, neque alios sinitis introire (Luc. XI, 52) ; » per invidiam enim charitatem corrumpentes, scientiam [col. 266] ejus ad nihilum deduxerunt. Nam et Tertullianus et Novatianus non parvæ scientiæ fuerunt : sed quia per zelum charitatis fœdera perdiderunt, in chisma versi, ad perditionem sui hæreses creaverunt.

« Et si habuero omnem fidem, ita ut montes transferam. » Virtutes facere, aut dæmonia per fidem ejicere Dei virtus et gloria est : nec hoc ad meritum proficit, nisi quis bonæ conversationis fuerit æmulus, sicut supra memoravi.

(Vers. 3.) « Et si erogavero omnem substantiam meam. » Apertum est quia si omnis substantia impendatur, nihil proficit, charitate neglecta ; quia caput religionis charitas est : et qui caput non habet, vitam non habet. « Et si tradidero corpus meum ut ardeam, nihil mihi prodest. » Sine charitate nihil prodest ; quia fundamentum religionis charitas est. Quidquid ergo sine charitate fit, caducum est.

(Vers. 4-8.) « Charitas magnanima est, jucunda est. Charitas non æmulatur, non inflatur, non perperam agit, non ambitiosa est, non quærit quæ sua sunt non irritatur, non cogitat malum, non gaudet in iniquitate, congaudet autem veritati : omnia tolerat, omnia credit, omnia sperat, omnia sustinet. Charitas nunquam cadit. » Tanta præconia charitatis edocuit, ut non immerito hanc cæteris anteponere videretur, et incassum laborare eos, qui aliis mandatis operam dant, huic non obtemperantes. Hinc ait Joannes apostolus : « Charitas Deus est (I Joan. IV, ; » ut qui charitatem non habet, sciat se Deum non habere; unde et in alia epistola idem Paulus apostolus ait : « Deus autem qui dives est in misericordia, propter multam charitatem suam misertus est nostri (Ephes. II, 4). » Qui erog charitatem non habet, ingratus est misericordiæ, propter multam charitatem suam misertus est nostri (Ephes. II, 4). » Qui ergo charitatem non habet, ingratus est misericordiæ Dei ; quia non diligit, per quod salvatus est. Ut proinde discerent quia graviter delinquebant, qui escam fraternæ charitati præponebant. Nam hæc est quæ et in præsenti prodest, et in æternum cum Deo permanet.

(Vers. 9, 10.) « Sive prophetiæ evacuabuntur, sive linguæ cessabunt, sive scientia evacuabitur. Ex parte enim cognoscimus et ex parte prophetamus : cum atuem venerit quod perfectum est, evacuabuntur illa, quæ ex parte sunt. » Omnia charismatum dona evacuari dixit, quia non tantum possunt comprehendere, quantum ipsa veritas habet. Neque no[s] aut capere aut enarrare possumus plenitudinem veritatis. Qui enim fieri potest ut lingua humana omne complectatur, quod Dei est ? Ideo destruetur imperfectio nostra, non id quod verum est evacuabitur : sed dum additur imperfecto, quod deest, destruetur. Destructio enim imperfectionis est, quando id, quod imperfectum est, impletur in verum.

[Col. 267] (Vers. 11.) « Cum essem parvulus, quasi parvulus loquebar, quasi parvulus sapiebam, quasi parvulus cogitabam : at ubi factus sum vir, ea quæ parvuli erant destruxi. » Hoc dicit, quia exeuntes sancti de hoc mundo, plus necesse est inveniant, quam nunc putant, sicut Joannes apostolus de Salvatore dixit : « Tunc videbimus illum, sicuti est (I Joan. III, 2). » In hac ergo vita parvuli sumus ad comparationem futuræ vitæ ; quia sicut vita hæc imperfecta est, ita et scientia.

(Vers. 12.) « Videmus nunc per speculum in ænigmate ; tunc vero facie ad faciem. » Apertum est nunc imagines videri per fidem, tunc res ipsas. « Modo scio ex parte; tunc vero cognoscam, sicut et cognitus sum : » id est, videbo quæ promissa sunt, sicut videor ; hoc est, præsentem esse ad Dominum, ubi Christus est.

(Vers. 13.) « Manent autem nunc fides, spes, charitas, tria hæc : major autem horum est charitas. » Digne major est charitas : quia ut fides prædicaretur, et spes esset futuræ vitæ, charitas præstitit, sicut supra memoravi. Unde et Joannes apostolus : « Ex hoc cognoscimus, inquit, charitatem ejus, quia ipse pro nobis animam suam posuit (I Joan. III, 16). » Juste igitur major charitas, per quam reformatum est genus humanum.

(Vers. 1.) « Sectamini charitatem, æmulamini spiritalia : magis autem ut prophetetis. » Post charitatem prophetandi studium magis habendum hortatur : quia quamvis magni sint spiritales gradus, quos enumerat : hic tamen melior, qui ad utilitatem Ecclesiæ proficit, ut discant omnes divinæ legis rationem. In quo enim quis animum dederit, in eo ipso accipit donum, dicente Salomone: « Scire legem, sensus est optimi (Sap. VI, 16) ; » scientia enim charitate subnixa non inflatur, sed est mansueta, proficiens omnibus ad utilitatem.

(Vers. 2.) « Nam qui loquitur lingua, non hominibus loquitur, sed Deo ; nemo enim audit, spiritu autem loquitur mysteria. » Hoc est quod dicit, quia qui loquitur incognita lingua, Deo loquitur; quia ipse omnia novit : homines vero nesciunt, ideoque nullus est ex hac re profectus. « Spiritu autem loquitur mysteria, » non sensu, quia ignorat quod dicit.

(Vers. 3.) « Qui enim prophetat, hominibus loquitur ad ædificationem, et exhortationem, et consolationem ; » ædificatur enim, quando quæstionum solutionem, addiscit. Exhortatio autem illi fit, ut desiderium patiatur prophetandi : consolatur vero, quia contemptum disciplinæ in spe videt. Scientia enim legis firmat animos, et provocat ad spei melioris profectum.

(Vers. 4.) « Qui loquitur lingua, se ipsum [Col.268 ] ædificat : qui vero prophetat, Ecclesiam ædificat. » Per id enim, quod forte solus scit, quod loquitur, se solum ædificat : nam qui prophetat, omnem plebem ædificat, dum intelligitur ab omnibus quid loquatur. Prophetas interpretes dicit Scripturarum ; sicut enim propheta futura prædicit, quæ nesciuntur : ita et hic dum Scripturarum sensum, qui multis occultus est, manifestat, dicitur prophetare.

(Vers. 5.) « Volo autem vos omnes loqui linguis : magis autem ut prophetetis. » Non poterat prohibere loqui linguis, qui superius donum istud dicit esse Spiritus sancti : sed ideo prophetandi magis studium habendum, quia utilius est. « Major est enim qui prophetat, quam qui loquitur lingua, nisi interpretetur. » Quia si intepretari poterit, non erit minor ; quia Ecclesiam ædificat : hoc enim majus est, quod omnibus prodest. Hic enim per donum Dei linguis loquitur, qui etiam interpretatur, sicut et illi duodecim in Actibus apostolorum (Act. II, 4).

(Vers. 6.) « Nunc autem, fratres, si venero ad vos linguis loquens, quid vobis prodero, nisi loquar vobis aut in revelatione, aut in notitia, aut in prophetia, aut in doctrina ? » Hæc omnia unum significant ; docere enim nemo poterit, nisi intelligatur.

(Vers. 7,8.) « Tamen quæ sine anima sunt vocem dantia, sive tibia, sive cithara, si distinctionem sonitus non dederunt, quomodo cognoscetur quod per tibiam canitur, aut quod citharizatur ? Etenim si incertam vocem tuba dederit, quis se parabit ad prælium ? » Quoniam exempla facilius suadent quam verba, exemplis commendat per quæ facile assequantur non debere illos in Ecclesia loqui linguis, qui intepretari non possunt. Ut quid enim loquatur, quem nemo intelligit ?

(Vers. 9.) « Ita et vos per linguam nisi singificantem sermonem dederitis, quomodo scietur quid loquimini ? Eritis enim in aera loquentes: » hoc est, nihil proficientes. « Nam multa, ut puta, genera linguarum sunt in hoc mundo, et nihil sine voce. Multa (quidem) genera sunt linguarum, » inquit, sed habent proprias vocum significationes, ut intelligantur.

(Vers. 10,11.) « Si ergo nesciero virtutem vocis, ero ei cui loquor, barbarus: et is qui loquitur, mihi barbarus. » Non utique id studendum monet, ut invicem per incognitam linguam barabari sibi videantur : sed quia concordiæ res est, his nitendum est, ut per unanimitatem intellectus communi lætitia glorientur.

(Vers. 12.) « Sic et vos, quoniam æmulatores estis spirituum ad ædificationem Ecclesiæ quærite, ut prophetetis. » Quia prodest Scripturas explanare (nam incitatur et gaudet animus, quando aliquid de Scripturis percipit : et quantum propensior in hac parte fit, tantum deserit vitia) [Col. 269] propterea ad hanc partem studium monet applicandum.

(Vers. 13.) « Ideo qui loqitur lingua, oret ut interpretetur. » Eum qui linguis loqui desiderat, monet orare debere, ut accipiat donum interpretandi ; ut proficiat cæteris studium ejus.

(Vers. 14.) « Nam si oravero lingua, spiritus meus orat; mens autem mea sine fructu est. » Manifestum est ignorare animum nostrum, si lingua loquatur, quam nescit, sicut adsolent Latini homines Græce cantare, oblectati sono verborum ; nescientes tamen quid dicant. Spiritus autem qui datur in baptismo, scit quid oret animus, dum loquitur, aut perorat lingua sibi ignota : mens autem qui est animus, sine fructu est. Quem enim potest habere fructum, qui ignorat quæ loquatur ?

(Vers. 15.) « Quid est ergo ? Orabo spiritu, orabo et mente; psalmum dicam spiritu, psalmum dicam et mente. » Hoc dicit, quia cum quis hac lingua loquitur, quam novit, tam spiritu, quam mente orat : quia non solum spiritus ejus, quem dixi datum in baptismo, scit quid oratur : sed etiam animus simili modo et de psalmo non ignorat.

(Vers. 16.) « Cæterum si benedixeris spiritu ; » hoc est, si laudem Dei lingua loquaris ignota audientibus : « Quis supplet locum idiotæ ? Quomodo dicit amen, super tuam benedictionem, quia nescis quid dicas. » Imperitus enim audiens quod non intelligit, nescit finem orationis, et non respondet, amen, id est verum : ut confirmetur benedictio. Per hos enim impletur confirmatio precis, qui respondent, amen ; ut omnia dicta veri testimonio in audientium mentibus confirmentur.

(Vers. 17.) « Nam quidem bene gratias agis. » De eo dicit, qui cognita sibiloquitur, quia scit quid dicat. « Sed alius no ædificatur. » Si utique ad ædificandam Ecclesiam convenitis, ea debent dici, quæ intelligant audientes. Nam quid prodest ut quis lingua loquatur, quam solus scit; aut qui audit, nihil proficiat ? Ideo tacere debet in Ecclesia, ut ii loquantur, qui prosint audientibus.

(Vers. 18.) « Gratis ago Deo meo, quod omnium vestrum lingua loquor. » Quoniam superius linguis loqui donum esse dixit Spiritus sancti, ideo ad Deum refert, quod omnium lingua loqueretur. Et ne forte quasi æmulus per invidiam hoc dicere videretur, ostendit se omnium quidem horum loqui linguis, et quia non valde prodest.

(Vers. 19.) « Sed in Ecclesia, inquit, volo quinque verba loqui per legem, ut et alios ædificem, quam decem millia verborum in lingua. » Utilias dicit paucis verbis in apertione sermonis loqui, quod omnes intelligant, quam prolixam orationem habere in obscuro. Hi ex Hebræis erant, [Col. 270] qui aliquando Syra lingua, plerumque Hebræa, in tractatibus aut oblationibus utebantur ad commendationem. Gloriabantur enim se dici Hebræos propter meritum Abrahæ, quod idem Apostolus pro nihilo habuit dicens : « Mihi autem absit gloriari ; nisi in cruce Domini nostri Jesu Christi (Galat. VI, 14). » Hos quidam imitantes, ignota sibi lingua loqui malebant in Ecclesia ad populum, quam sua.

(Vers. 20.) « Fratres, nolite pueri effici sensibus; sed malitia parvuli estote ; ut sensibus perfecti sitis. » Perfectos illos vult esse, ut sciant quid ad instructionem Ecclesiæ sit necessarium ; ut recedentes a malitia et erroribus, iis studerent, quæ proficerent ad utilitatem fratrum. HIc est enim sensu perfectus, qui id agit, ut prosit alicui, maxime fratri.

(Vers. 21.) « In lege enim scriptum est : Quia in aliis linguis, et in labiis aliis loquar populo huic, et nec sic me audient, dicit Dominus (Isa. XXVIII, 11). » Hoc Dominus de his dixit, quos præsciit nec Salvatori credituros. In aliis enim linguis et in aliis labiis loqui, Novum Testamentum est prædicare, sicut dicit Jeremias propheta : « Ecce venient dies, dicit Dominus, et consummabo domui Israel et domui Juda Testamentum Novum, non secundum quod disposui patribus illorum (Jerem. XXXI, 31); » hoc est, immutata ratione aliter loqui, quam se legis veteris verba habeant ; dum audiunt Sabbatum solvi, neomenias evacuari, circumcisionem cessare, sacrificia immutari, escas dudum prohibitas licere edere, Christum Deum de Deo prædicari : hoc est aliis linguis et aliis labiis loqui ; et nec sic perfidi Deum obaudire voluerunt. Potest et sic intelligi, ut quia multi Judæorum malevoli erant, et propterea dignum non erat his in revelatione loqui Evangelium, in parabolis loqueretur ad eos : et intelligentes ideo sibi non revelari, quia mali erant, nec sic se corrigerent ; ut merentes se facerent per explanationem audire verba Dei. Unde dicunt discipuli ad Dominum : « Domine, quare in parabolis loqueris illis (Matth. XIII, 10) ? » Et Dominus : « Quia vobis datum est. inquit, nosse mysterium regni Dei, illis autem non ; ut videntes non videant, et audientes non intelligant (Ibid. 11, 13) ; » ne indigni salutem perciperent, quod animadvertentes pro meritis suis factum, nec sic conversi Deo satisfacere voluerunt.

(Vers. 22.) « Itaque linguæ in signum sunt. » Hoc est, velamine incognitæ obscurati sunt sermones Dei, ne videantur a perfidis, et cum audiuntur incognitæ linguæ, signum sit quia propter perfidiam factum est, ne audiens intelligat. « Non utique iiis qui credunt, sed non credentibus ; » hoc [Col. 271] est quod dixit quia ad occultandos sensus incredulis proficiunt linguæ. « Prophetia autem non incredulis, sed iis qui credunt. » Hoc est, non competit fidelibus audire linguas quas non intelligant ; sed infidelibus, qui non sunt digni intelligere, sicut dicit Isaias propheta : « Vade et dic populo huic : Aure audietis, et non intelligetis, etc. (Isa. VI, 9). »

(Vers. 23.) « Si convenerit universa Ecclesia in unum, et loquantur omnes linguis, introeant autem infideles et idiotæ ; nonne dicent quia insanitis ? » Manifestum est quia si omnes diversis linguis loquantur, tumultus fit quidam inconditus populi, quasi phrenesin patientis.

(Vers 24, 25.) « Si autem omnes prophetent, intret autem aliquis infidelis, vel idiota, increpatur ab omnibus, redarguitur ab omnibus, occulta cordis ejus manifesta fiunt : et tunc cadens in faciem, adorabit Deum, pronuntians quod vere in vobis Deus sit. » Cum enim intelligit et intelligitur, audiens laudari Deum, et adorari Christum, pervidet veram esse et venerandam religionem, in qua nihil fucatum, nihil in tenebris videt geri, sicut apud paganos, quibus velantur oculi ; ne quæ sacra vocant perspicientes, variis se vanitatibus cernant illudi. Omnis enim impostura tenebras petit, et falsa pro veris ostendit ; ideo apud nos nihil astute, nihil sub velamine : sed simpliciter unus laudatur Deus, « ex quo sunt omnia, et unus Dominus Jesus, per quem omnia (ICor. VIII, 6). » Si enim nullus sit, qui intelligat, aut a quo ipse discutiatur, potest dicere seductionem esse quamdam et vanitatem, quæ ideo linguis canitur, quia pudoris est, si reveletur.

(Vers. 26.) « Quid est igitur, fratres ? Cum convenitis, unusquisque vestrum canticum habet ; » id est, laudem Dei per canticum eloquitur. « Doctrinam habet ; » hoc est, sensuum per spiritalem prudentiam habet expositionem. « Revelationem habet; » id est, subest ei prophetia occultorum, quæ ad omnium mentem perveniat, favente Spiritu sancto. « Linguam habet ; » ut eos qui lingua loqui poterant, non contristaret, permisit eos loqui linguis : ita tamen, ut interpretatio sequeretur. Ideo ait : « Interpretationem habet ; » ut si interpres adesset, daretur locus loquendi linguis.

(Vers. 27.) « Si lingua quis loquitur, per duos, [Col. 272] aut ut multum, tres ; et particulatim et unus interpretetur. » Hoc est, duo aut tres non plus linguis loquantur : sed singuli, non simul omnes; ne insanire viderentur. Ideo, ero « ut multum tres, » ne occuparent diem linguis loquentes, et interpretes illorum ; et non haberent prophetæ tempus Scripturas disserendi, qui sunt totius Ecclesiæ illuminatores.

(Vers. 28.) « Quod si non fuerit interpres, taceat in Ecclesia : sibi autem loquatur et Deo ; » hoc est, intra se tacite oret, aut loquatur Deo, qui audit muta omnia ; in Ecclesia enim ille debet loqui, qui omnibus prosit.

(Vers. 29.) « Prophetæ autem duo vel tres loquantur, et alii examinent, vel interrogent. » Ipsum modum tenuit dicendo : « Duo vel tres loquantur ; » singuli autem, sicut supra. Cæteros autem interrogare permisit de iis quæ forte in ambiguum veniunt, aut quæ assequi aliquis non potest ; qui diversa sunt ingenia, ut disputatione pianiore dilucedentur.

(Vers. 30.) « Quod si alii revelatum fuerit sedenti, prior taceat ; » ide est, permittat potior inferiori, ut si potest dicat : nec ægre ferat, quia potest et illi dari donum, ut dicat, cum videtur inferior, quod potiori concessum non est. Sicut enim totum uni concedi non potest, licet potiori, ita et non potest alicui, quamvis inferiori, nihil impertiri ; ut nemo sit vacuus a gratia Dei.

(Vers. 31.) « Potestis enim per singulos prophetare, ut omnes discant, et omnes exhortentur. » Hæc traditio Synagogæ est, quam nos vult sectari ; quia Christianis quidem scribit, sed ex gentibus factis, non ex Judæis : ut sedentes disputent, seniores dignitate in cathedris, sequentes in subselliis, novissimi in pavimento super mattas. Quibus si revelatum fuerit, dandum locum dicendi præcipit, nec despiciendos : quia membra corporis sunt.

(Vers. 32.) « Et spiritus prophetarum prophetis subjectus est, » Quia enim unus atque idem Spiritus est. » qui tam prophetis futura dicentibus, quam iis qui revelant Scripturas, infundit se pro ratione et qualitate causarum, ideirco dixit : « Subjectus est prophetis : » ut ingenia accenderet hac spe, quod Spiritus conatus bonos adjuvet. Desiderio enim optimo ad Dei res enarrandas subvenit : ut impleat boni propositi voluntatem. Nam et de Salvatore idem dictum est : « Bibebant autem de spiritali sequente petra, petra autem erat Christus (I Cor. X, 4) ; » hoc est, et subjectum esse, quod et sequi ; sequebatur enim, ut humanis suffragiis dificientibus, adesset ad auxilium tribuendum. Ita et Spiritus subjectus dicitur, ut conatus bonos adjuvet, cum suggerit ; subjectus enim videtur, qui cœpta alterius perficit.

[Col. 273] (Vers. 33.) Non est enim dissensionis auctor, sed pacis. » Quia ergo pacis auctor est, dicente Salvator : « Pacem meam do vobis, pacem relinquo vobis (Joan. XIV, 27), » nemo alterum non sinat dicere, neque debebit dicenti, studio contradicendi, resistere, ne discordia fiat in corpore. Qui enim in pace vocantur, patientiæ debent studere ; ne pacis jura solvantur. « Sicut in omnibus Ecclesiis sanctorum doceo. » Hoc dicto hortatur illos, ut quæ præcipit faciant, quando similiter se Ecclesiis sanctorum prædicare testatur.

(Vers. 34.)(34) «Mulieres vestræ in Ecclesia taceant. » Nunc tradit quod prætermiserat ; sicut enim velari mulieres in Ecclesia præcepit (I Cor. XI, 5), modo ut quietæ sint et verecundæ ostendit : ut operæ pretium sit, quia velantur. Si enim imago Dei vir est, non femina, et viro subjecta est lege naturæ ; quanto magis in Ecclesia debent esse subjectæ propter reverentiam ejus, qui illius legatus est, qui etiam viri caput est: « Non enim permittitur illis loqui, sed esse in silentio, sicut et lex dicit. » Quid dicit lex? « Ad virum tuum conversio tua, et ipse tui dominabitur (Gen. III, 16). » Hæc lex specialis est : hinc Sara dominum vocabat Abraham virum suum ; ac per hoc in silentio jubentur esse, ne supradictæ legis sententia infirmetur, cujus memor Sara, viro suo erat subjecta, sicut dictum est. Quamvis una caro sit (Gen. II, 24), sed duabus ex causis jubetur esse subjecta : quia et ex viro est, et per ipsam intravit peccatum.

(Vers. 35.) « Si quid autem discere volunt, domi viros suos interrogent; turpe est enim mulieribus in Ecclesia loqui. » Turpe est, quia contra disciplinam est, ut in domo Dei, qui eas subjectas viris suis esse præcepit, de lege loqui præsumant : cum sciant illic viros habere primatum, et sibi magis competere, ut in domo Dei precibus vacent, linguam retinentes : et aures aperiant, ut audiant quomodo misericordia Dei mortem vicit per Christum, quæ per eas regnavit. Nam si audeant in Ecclesia loqui, dedecus est ; quia ideirco velantur, ut humiliatæ appareant : ille autem se inverecundas ostendunt, quod et viris opprobrium est; in mulierum enim insolentia etiam mariti notantur.

(Vers. 36.) « An a vobis vergum Dei profectum est, aut in vos solus devenit ? » Arguentis verba sunt ; sic enim inflati erant, quasi ipsis promissa fuisset hæc salus ; et exemplo eorum cæteræ gentes vocarentur ad fidem, aut non essent aliqui, qui possent suscipere gratiam Dei, apostolis prædicantibus. Sic enim se jactabant quasi beneficium darent magis quam acciperent, accedentes ad fidem, unde dicit : « Aut in vos solos devenit verbum Dei. » Omnis enim qui vult aliquid emere, quod scit ab aliquibus non requiri, cum quodam fasitidio accedit [Col. 274] ad emptionem, quasi beneficium præstiturus vendenti. Ideo hoc Apostolus arguit in Corinthiis, qui tales se prædebant elatione vanitatis, quasi si ipsi non obedirent verbis fidei, nemo esset qui crederet, sicut dicit Judæis : « Vobis primum oportebat loqui verba vitæ hujus : sed quia repulistis ea, indignos vos facientes æternæ vitæ, ecce convertimur nos ad gentes (Act. XIII, 46). »

(Vers. 37.) « Si quis existimatur propheta esse, aut spiritalis, cognoscat quæ scribo vobis, quia Domini sunt mandata. » Hoc dicens tangit supra memoratos falsos apostolos, a quibus fuerant depravati, qui pro desideriis hominum non divina, sed terrena docebant. Ideo hic nihil suum tradere se dicit, sed Domini : ut quibus suadet, Deo acquisiti non hominibus videantur : qua fiducia et constanter prædicat, liberam habens conscientiam ; quia non hominibus placere vult, sed Deo. Unde peccatoribus non blanditur, ut crescant : sed admonet, ut desinant.

(Vers. 38.) « Si quis autem ignorat, ignorabitur. » Recte, quia qui nescit Domini esse, quæ loquitur Apostolus, et ipse a Domino ignorabitur in die judicii, dicente Domino : « Amen dico vobis, nescio vos (Matth. XXV, 12). »

(Vers. 39.) « Propter quod, fratres, æmulationem habete prophetandi. » Quamvis arguat hos, et in multis reprehendat et corripiat, eo quod recesserant a traditione ejus; tamen fratres eos vocat, quia dicit Isaias ad plebem Domini : « Dicite iis qui non recte ambulant in viis meis : Fratres nostri estis vos (Isa. LXVI, 5). » Ut ergo consolaretur istos post correptiones, fratres illos vocat : et ad æmulationem prophetiæ hortatur, ut assidua disputatione et explanatione legis divinæ fierent instructiores : ut possent discere perversas esse pseudo-apostolorum prædicationes.

« Et loqui linguis nolite prohibere. » Et hoc propter charitatem, ut qui possunt loqui linguis, si interpres fuerit præsens, non vetentur, ne fiat dissensio.

(Vers. 40.) « Omnia autem honeste et secundum ordinem fiant. » hoc est, secundum ordinem supradictum. Honeste autem illud fit, quod cum pace et disciplina fit.

Thomas Aquinas according to Wikipedia lived from AD 1225 to 1274. He “was an Italian Dominican priest of the Catholic Church, and an immensely influential philosopher and theologian,”^[1] His methodology, and analytic approach from a Greek philosophical framework has highly influenced later scholars in almost every field.

One must understand Aquinas first before proceeding on the subject matter.

When reading Aquinas’ works, one comes up with a multiple of conclusions about Aquinas himself. He can be perceived as a brilliant free-thinker well versed in the Bible, deeply entrenched in personal piety, willing to use literature outside of the Bible, especially classical Greek writings, and very systematic. However, he sometimes comes across so systematic that it appears very dry and terse.

This doctor of the Church was a very good agent in communicating and documenting the Catholic oral traditions of his time in a concise and very structured fashion. He appears to be building a Christian equivalent of the Jewish Halaka which is the historical and evolving traditions of Jewish law. The Halaka is encapsulated in such thinkers such as Rashi and Maimonides. Aquinas seems to be following a similar pattern. The Wikipedia article on Maimonides, who was also a structured follower of Aristotle, claims Maimonides had a fundamental influence on Aquinas, and that Aquinas explicity referred to him in a number of his works.^[2]

The Aquinas Centre for Theological Renewal at the Ava Maria University, classifies him differently and concludes:

Even with these many conflicting sides of Aquinas present, he was innovative in his time for the comprehensive and systematic nature of his approach. However, innovative in the sense of proposing new dogma would not be a proper description. He was a traditionalist and not a maverick.

His Lectures are an intense work of faith on the one hand, but on the other, it often appears as a limited hermenuetic of the Bible with little or no reference to critical analysis.

The methodology contains a comprehensive overview that focuses on the multi-faceted nature of this issue. It goes far beyond tongues as a heavenly, ecstatic or human language. One of the problems of the tongues controversy are generalizations with few documented examples. This is why so much time and effort was made on translating the majority of his works relating to the gift of tongues.

This study intends to find seven aspects to the nature and evolution of the definition and report them. It also documents what may be a clue, or slight hint, has not been overlooked. Some translations provided here may appear that they don’t apply but clearly demonstrates the passages selected were not those which simply fit the authors bias.

What are the seven aspects? First of all it is to determine how Aquinas defined the mystery of tongues. Secondly, did he separate the tongues of Corinthians from that of Pentecost? Were they the same or entirely different entities? Third, did he still accept the neo-tongues definition of one sound being heard in many languages or had it changed by his time. Fourth, what arguments, disputes or disagreements on the subject existed during his time. Fifth, to analyze if his writings demonstrated the dogma of tongues shifting into the prophecy definition. This becomes more important in the later definition of tongues between the reformation and early 1800s. Sixth, to find his definition on the office of tongues in the Church liturgy. This is important for tracing the office of the public reader (which initially was connected with the gift of tongues) and how it evolved over the centuries. Seventh, to understand the concept of unknown tongues as was used in his texts. What did he mean by it, and how did it possibly influence later thinkers and translators.

This series, along with all the other Ecclesiastical writers on the subject, is intended to provide the texts in the original language, along with an English translation and analysis. This is to counter the over-generalizations and lack of scholarship that has so badly scarred and misdirected this issue.

The translations are based on the printed version found in S. Thomae Opera. Robert Busa, S.I. ed. Fromman-Holzboog. 1980. There is an almost identical web version available at corpusthomisticum.org.

Some of the portions being translated are from what is commonly referred to as Reportationes, that is, lectures given by Aquinas and recorded “by St. Thomas’ intimate companion and friend, Reginald of Piperno.”^[4]

Judging by the copious use of Scripture being cited in the Stephanus format, ie: Eph. 2:2, which didn’t become part of the Bible until the 16th century, the manuscript is not a very old one and must be dated the 16th century or later. This does affect the conclusion as the Lectures do conflict with that contained in Summa Theologica. This discrepancy is addressed in the conclusion of this series.

This translation is not overly concerned about the veracity of the manuscripts supplied by Busa. Whatever he provided, this is what is translated. Catholic attention to the writings of Aquinas has provided more critical assessments and research into his manuscripts than any other Catholic theologian. This is one of the few critically assessed by a religious community.

The tongues subject matter was first found via Busa’s thorough index. From the index, I was able to find the most valuable resources on tongues.

Initially each separate section of this series contained a translation plus a commentary. However, after part 3, only the translation was provided. The commentary is contained in the conclusion.

There are numerous English translations available on Aquinas’ works on Summa Theologica but only one is popularly found on I Corinthians. The only known one is Fabian Larcher’s unpublished translation on I Corinthians. It has been posted at Ave Maria’s website in a non-critical edition, with hopes that the centre will improve it to a final form.

Larcher’s introduction to the English world with the works of Aquinas is massive. However, for the purpose of this tongues project, it is always necessary to check the source works, because many translations are old and lack contemporary English, some are abridged or condensed, and others did not pay much attention to the tongues passages for language equivalents, Larcher’s work could not be considered de-facto. Also, being forced to translate an original work always gives the researcher additional clues often overlooked. Larcher’s work is good, probably better than the following one provided by myself. However, this work does consult Larcher frequently, improving on his translation in some areas, while going on a separate route on others. For example, Larcher provides the translation for imaginarias visiones as imaginary visions which is a literal translation but directs the modern English readers mind into a wrong definition. The proper translation and the reasons behind it can be found by reading the following article, Thomas Aquinas on the the Prophet and Imaginary Visions.

Aquinas liked to structure all his thoughts by breaking them into two, and at the most four reasons to explain any passage in detail. He utilized this structure quite frequently.

His lectures, or in Latin, Reportationes, is also like one long stream of endless words. The sections are very long and do not include any sub-titles or verses. This may be only a problem related to the way the printed edition was typeset and formatted, but it initially appears large and overwhelming.

Aquinas very much rushes the reader with every sentence and every word. He changes thought very quickly with no segue to the next concept. One paragraph can easily contain 10 or 20 deep, intellectual or complex one-liner ideas that challenge ones Biblical and philosophical familiarity. Consequently none of his works can be read in one sitting.

Evangelical readers will find Aquinas style and structure very similar to their traditional protestant Bible commentaries.

Although it cannot be seen in the English translation, there is a significant amount of wordplay and repetition. Perhaps for mnemonic reasons. For example:

There are many more examples, but I just started noticing this pattern while nearing completion of the translations and did not initially make notes of them.

Aquinas had a strong pre-occupation with defining the Christian faith through a classical Greek framework. Therefore there are certain key-words that must be understood especially in his lectures on I Corinthians. Three of them especially stand-out, intelligo, scio and cognitio. The word intelligo is meant to mean simple understanding of facts, scio is to know something through practice, experience or ability, cognitio is a far more intimate knowledge of a person or thing. It is the Greek equivalent of gnosis which in the Christian tradition is a type of knowledge that changes ones perceptions and decision making processes, resulting in transformation, personal growth and changed behaviour. It is the prime impulse that motivates ones Christian life and witness. This whole subject was dealt with in a previous work, Origen on the Gift of Tongues. Aquinas’ use of Cognitio is interesting because it is used more frequently as noun rather than its verbal form, cognosco. It is a state rather than an action that must be pursued.

It is very difficult to translate these nuances to the modern English reader. I don’t think neither myself nor Larcher are entirely successful in rendering this properly to the English reader. It needs more work.

Interpreto, this noun is typically translated as interpreted; which is communicating one language to another. However, Aquinas adds this literal definition with a spiritual sense. He thinks interpretation of divine things, including that of any ecclesiastical tongues, to be the function of the prophet. Interpreto in this mode does not simply mean to interpret language, but requires mental comprehension of a divine infusion. Therefore in the spiritual sense, understanding is sometimes necessary to use as English equivalent rather than interpret.

An important word that appears typically in this portion of Aquinas’ text is lingua. It is translated in the following copy interchangeably as language or tongue.The English translation of this word is controversial and has been covered in a previous article, The Difference Between Language and Tongues. Past research has clearly defined these words as synonyms in this context and has been applied through almost every translation published on this site.

Another word that is frequently used in Aquinas’ works is the adverb scilicet: “namely, certainly, in fact, of course, clearly etc.” It is very repetitive in Aquinas’ works and so I have tried to use different English equivalents in repeated sequences to avoid reader fatigue.

Thomas Aquinas assumed a high level of Biblical literacy on behalf of the reader. It requires a thorough, if not, a complete mnemonic knowledge of all Scripture. In the original Latin, he briefly cites a passage, sometimes only two or three words, assuming that the Christian reader can fill in the blanks where necessary. There are three ways to identify he is citing a verse: first of all, at least in the Busa edition and Corpus Thomisticum, they have included the Bible reference before a verse, ie: Num. 10:5. This is the most obvious identifier. Secondly, if this is not the case, the verse can be found in the printed edition by a special typographical mark that looks like a footnote resembling the letter o. Last of all, it is frequently preceded by the adverb ibi.

This scant reference to Bible verses and such a high assumption of Bible knowledge can easily lose the modern English reader trying to understand his works. Fabian Larcher overcomes these predicaments by including full verses instead of two or three words. He also cites the complete Bible passage at the beginning of each section. This is not part of Aquinas work in the Latin, but makes it much easier to follow for the English reader. He also put the Bible verses after the Biblical citation which is correct for the typical English reader, but the verse citations are actually placed before in the Latin. My translation sometimes puts the verse before and other times after the Bible quotation, depending on what makes best sense to the English reader in that specific construct.

To be accurate to the original printed Reportationes publication, I have not expanded the Bible passages nor put the complete Bible passage at the beginning of the section. The verse numbering system that Larcher has invented for his English translation is a good idea but due to time constraints, it is not included it in my own translation.

There is also a complete typeset Latin copy of Reportationes (His lectures) included with this project’s translation which is also available at a link shown below. The Latin data entry and proof-texting was done by me personally and there may be a slight chance of errors. This is here for convenience. If one is on a critical point, it is best to go to the web version available at corpusthomisticum.org.

A comparison of the modern Vulgate compared to the Aquinas manuscripts demonstrates very few critical differences. This is unlike most historical Latin Ecclesiastical texts which typically have a serious amount of variances from the Vulgate. This stimulates an important question that must be asked. Are these Bible citations in Aqulnas’ text a corrected or amended version from the 16th century as well? I do not have an answer for this.

Summa Theologia is not included in the Latin copy because it is already popularly available. The link is given below.

°Praecipita, domine. in praecedenti parte psalmista posuit affectionem quam passus est a malis: hic agit de eorum malitia. et primo describens malitiam peccatorum petit eam impediri, secundo petit eam poena puniri. *ibi, °veniat mors. circa primum duo facit, primo petit impediri eorum malitiam secundo describit eam, *ibi, °quoniam vidi initquitatem, dupliciter mali habent facultatem et virtutem nocendi, scilicet propter altitudinem status, et propter consensum multorum in unum. et hoc periculosum est; et ideo debet duplex remedium contra hoc adhiberi. uno modo ut deiiciantur de statu. alio modo ut ponatur divisio inter eos. *quantum ad primum petit, °praecipita, domine, scilicet removendo eos de statu, quasi dicat; deiice eos humiliando. *quantum ad secundum dicit, °et divide linguas eorum, quia eorum malitia primo est in lingua qua magnifice loquuntur. *i regum ii: °nolite mulitplicare loqui sublimia et quia lingua loquendo ad malum consentiunt, et huiusmodi divisionis figura fuit in veteri testamento, ubi divisae sunt linguae gentium; *gen. xi.

ego dominus scrutans cords et probans renes. * et quantum ad hoc subdit ° alii discretio spirituum, ut scilicet homo discernere possit, quo spiritu aliquis moveatur ad loquendum vel operandum, puta utrum spiritu charitatis vel spiritu invidiae. * i io. iv, 1: ° nolite credere omni spiritui, sed probate spiritus si ex deo sunt. facultas autem persuasionem pronuntiandi consistit in hoc quod homo possit loqui intelligibiliter aliis. quod quidem impeditur dupliciter. uno modo per diversitatem idiomatum. * contra quod remedium adhibetur per hoc quod dicit ° alii, scilicet datur, ° genera linguarum. ut scilicet possit loqui diversis linguis, ut intelligatur ab omnibus. * sicut de apostolis legitur act. ii, 4, quod loquebantur variis linguis. alio modo per obscuritatem scripturae inducendae. * contra quod remedium datur per id quod subditur ° alii interpretatio sermonum. id est difficilium scripturarum. * dan. v, v. 16 ° audivi de te quod possis obscura interpretari. * gen. xl, 8: ° numquid non dei est interpretatio? * deinde cum dicit ° haec autem omnia, etc., determinat auctorem praedictarum gratiarum. * circa quod tres errores excludit. primo quidem gentilium attribuentium diversa dona diversis diis. * contra quod dicit ° haec autem omnia operatur unus atque idem spiritus. * eph. iv, 4: ° unum corpus et unus spiritus. * secundo errorem eorum qui “deo attribuebant solum universalem providentiam rerum, ponentes quod distinctiones particularium fiunt solum per causas secundas. * contra quod subditur ° dividens singulis prout vult. * eccli. c. xxxiii, 11: ° in multitudine disciplinae domini separavit eos. * tertio excludit errorem eorum qui “diversitatem gratiarum attribuebant vel fato, vel humano merito, et non solum voluntati divinae, * sicut macedonii, qui dicebant spiritum sanctum esse ministerium patris et filii. * et hoc excludit per hoc quod subdit ° prout vult. * io. iii, 8: ° spiritus ubi vult spirat.

vs11. °Cum essem parvulus etc.. *hic apostolus confirmat suam probationem. posuerat autem (duo) in praedicta probatione: primum est quod adventiente perfecto evacuatur imperfectum, secundum est quod hic congoscimus ex parte. * et haec duo confirmat hic: primo confirmat primum, secundo secundum ibi: ° videmus nunc per speculum etc.. * probat autem primum per similitudinem in rebus humanis comparando statum futurae gloriae ad statum praesentem, sicut statum aetatis perfectae ad statum pueritiae, et hoc quantum ad tria dona de quibus ipse mentionem fecit, quorum duo pertinent ad cognitionem, scilicet donum linguarum et donum scientiae, et in istis deficiunt pueri. * unde quantum ad primum dicit: °cum essem parvalus loquebar ut parvulus, id est more parvuli, scilicet balbutiendo, ut parvulus loquitur qui vana loquitur, * ps. (xi. 3): ° vana locuti sunt unusquisque ad proximum etc.. *quantum ad secundum dicit: °sapiebam ut parvulus. cognitio autem consistit in duobus, scilicet in iudicando et in deliberando, id est in eligendo et in inveniendo. multi enim bene adinveniunt sed non bene iudicant, et e converso: sed quandoque aliquis utrumque, scilicet bene iudicat et adinvenit. sed in istis duobus hic assimulamur imperfectioni puerorum, et primo quantum ad electionem seu iudicium, * et hoc est quod dicit: ° sapiebam ut parvulus: illi dicuntur sapere ut parvuli qui male iudicant, * phil iii. 19: °gloria in confusione eorum etc.; secundo quantum adinventionem * cum dicit: ° cogitabam ut parvulus , ide est ratiocinabar, ut parvuli cogitant qui male cogitant, * ps. (xciii 11) ° dominus scit cogitationes hominum etc.. * et hoc quod dicit ° sapiebam refertur ad donum sapientiae, quod pertinet ad affectum; ° cogitabam, ad donum scientiae. ° quando autem factus vir etc., * quasi dicat: sicut factus vir, evacuantur ea quae sunt parvuli, ita quando veniemus ad futuram vitam quae est perfecta evacuabuntur ea quae sunt hic imperfecta, * prov. i 22: ° usquequo diligitis infantiam, * is. penult. (lxv 20): ° maledictus puer centum annorum etc..

lc1 Apostolus gratiarum gratis datarum distinctionem assignavit, et ministrationum in quibus membra ecclesiae distinguuntur, hic agit de charitate quae inseparabiliter concomitatur gratiam gratum facientem. et quia promiserat eis se demonstraturum viam excellentiorem, ostendit praeeminentiam charitatis ad caetera gratuita dona. et primo quantum ad necessitatem. quia scilicet sine charitate alia dona gratuita non sufficiunt: secundo quantum ad utilitatem, quia scilicet per charitatem omnia mala vitantur, et omnia bona aguntur, *ibi ° charitas patiens est, etc.; tertio quantum ad permanentiam, * ibi ° charitas numquam excidit, etc.. omnia autem dona gratuita reducere videtur apostolus ad tria. nam primo ostendit quod donum linguarum. quod pertinet ad locutionem. sine charitate non valet: secundo quod etiam non valent ea quae pertinent ad cognitionem. * ibi ° et si habuero prophetiam, etc.; tertio ostendit idem de his quae pertinent ad operationem. * ibi ° et si distribuero in cibos pauperum, etc.. erat autem apud corinthios multum desiderabile donum linguarum, * ut infra c. xiv t. patebit; et ideo, ab eo incipiens, dicit: promisi me demonstraturum excellentiorem viam, et hoc primo patet in dono linguarum, quia ° si linguis hominum, scilicet omnium, ° loquar, id est, si habuero donum gratiae, per quod loqui possim linguis omnium hominum; et ad maiorem abundantiam * subdit ° et angelorum: charitatem autem non habeam, factus sum velut aes sonans aut cymbalum tinniens. recta comparatione utitur. anima enim per charitatem vivit quae vivite deo, qui est animae vita, * secundum illud deut. xxx, 20: ° ipse est vita tua. * unde et i io. iii, 14 dicitur: ° translati sumus de morte ad vitam, quoniam diligimus fratres; qui non diligit manet in morte. recte ergo comparat loquelam charitate carentem, sono rei mortuae, scilicet aeris aut cymbali, qui licet clarum sonum reddat, non tamen est vivus sed mortuus. ita etiam locutio hominis charitate carentis, quantumcumque sit diserta, tamen habetur pro mortua, quia non proficit ad meritum vitae aeternae, est autem differentia inter aes sonans et cymbalum tinniens, quia est, cum sit planum, ex percussione simplicem sonum emittit; cymbalum autem, cum sit concavum, ex una percussione sonum multiplicat, quod pertinet ad tinnitum. aeri ergo comparantur qui veritatem simpliciter pronuntiant, cymbalo vero qui veritatem multiplicant et pronuntiant, multas rationes et similitudines apponendo, et conclusiones plurimas eliciendo, quae tamen omnia sine charitate habentur ut mortua. considerandum est autem quae linguae angelorum dicantur. nam cum lingua sit membrum corporeum et ad eius usum pertineat donum linguarum, quod interdum lingua dicitur, * ut patebit infra xvi, neutrum videtur angelis competere qui membra non habent. potest ergo dici quod per angelos intelliguntur homines angelorum officium habentes, qui scilicet aliis hominibus divina annuntiant, * secundum illud mal. ii, 7: ° labia sacerdotis custodiunt scientiam, et legem requirunt ex ore eius, quia angelus domini exercituum est. sub hoc ergo sensu dicitur ° si linguis hominum loquar et angelorum, id est non solum minorum sed etiam maiorum qui alios docent. potest etiam intelligi de ipsis incorporeis angelis, * prout in ps. ciii, 4 dicitur: ° qui facit angelos suos spiritus. et quamvis non habeant linguam corpoream, per similitudinem tamen lingua in eis dici potest vis, qua manifestant aliis quod habent in mente. est autem sciendum quod in cognitione mentis angelicae aliquid est, de quo superiores angeli non loquuntur inferioribus, neque e converso, scilicet ipsa divina essentia quam omnes immediate vident, deo se omnibus monstrante,…

(1c3)…* et per hunc modum intelligitur verbum ioannis inductum. secundo, praedicta sententia non est secundum intentionem apostoli, quia non loquitur hic de cessationone donorum spiritualium, per peccatum mortale, sed potius de cessatione donorum spiritualium, quae pertinent ad hanc vitam per gloriam supervenientem. unde sensus apostoli est ° charitas numquam excidit, quia scilicet sicut est in statu viae, ita permanebit in statu patriae et cum augmento, * secundum illud is. 31, 9: ° dixit dominus cuius ignis est in sion, scilicet in eccliesia militante ° et caminus eius in ierusalem, id est in pace caelestis patriae. * deinde cum dicit ° sive prophetiae, etc., proponit cessationem aliorum donorum spiritualium, et specialiter eorum quae praecipua videntur. primo quantum ad prophetiam, * dicit ° sive prophetiae evacuabuntur, id est cessabunt, quia scilicet in futura gloria prophetia locum non habebit, propter duo. primo quidem quia prophetia respicit futurum, status autem ille non expectabit aliquid in futurum, sed erit finale complementum omnium eorum quae ante fuerant prophetata. * unde in ps. 47, v.9 dicitur: ° sicut audivimus, scilicet per prophetas, ° ita et vidimus, praesentialiter, ° in civitate domini virtutum. secundo quia prophetia est cum cognitione figurali et aenigmatica, quae cessabit in patria. * unde dicitur num. 12, 6: ° si quis fuerit inter vos prpheta domini, per somnium aut in visione apparebo ei, vel per somnium loquar ad illum. * et osee 12, 10: ° in manibus prophetarum assimilatus sum. secundo quantum ad donum linguarum, * dicit ° sive linguae cessabunt. quod quidem non est intelligendum quantum ad ipsa membra corporea, quae linguae dicuntur, * ut dicitur infra 15, 52: ° mortui resurgent incorrupti, id est, absque diminutione membrorum. neque autem intelligendum est quantum ad usum linguae corporeae. est enim futura in patria laus vocalis, * secundum illud ps. 149, 6: ° exultationes die in gutture eorum * ut glossa ibidem exponit. est ergo intelligendum quantum ad donum linguarum, quo scilicet aliqui in primitiva ecclesia linguis variis loquebantur, * ut dicitur act. 2, 4. in futura enim gloria, quilibet quamlibet linguam intelliget. unde non erit necessarium variis linguis loqui, nam etiam a primordio generis humani, * ut dicitur gen. c. 11, 1: ° unus erat sermo, et unum labium omnibus, quod multo magis erit in ultimo statu, in quo erit unitas consummata.

lc1 * Posita excellentia charitatis ad alia dona, hic consequenter apostolus comparat alia dona ad invicem, ostendens excellentiam prophetiae ad donum linguarum. et circa hoc duo facit. primo ostendit excellentiam prophetiae ad donum linguarum; secundo quomodo sit utendum dono linguarum, et prophetiae, * ibi ° quid ergo est, fratres, etc.. circa primum duo facit. primo ostendit, quod donum prophetiae est excellentius quam dono linguarum, rationibus sumptis ex parte infidelium, secundo ex parte fidelium, * ibi ° fratres mei, etc.. prima pars dividitur in duas. primo ostendit, quod donum prophetiae est excellentius dono linguarum, quantum ad usum eorum in exhortationibus seu praedicationibus; secundo quantum ad usum linguarum, qui est in orando. ad haec enim duo est usus linguae, * ibi ° et ideo loquitur, etc.. circa primum duo facit. primo enim praemittit unum, per quod continuat se ad sequentia, et hoc est quod dicit: dictum est, quod charitas omnia dona excellit, si ergo ita est, ° sectamini, scilicet viribus, ° charitatem, quae est dulce et salubre vinculum mentium. * I Peter 4, 8: ° ante omnia charitatem, * etc.. col. 3, 14: ° super omnia autem charitatem habete, etc.. secundo subdit illud per quod continuat se ad sequentia. et hoc est quod dicit ° aemulamini, etc.. quasi dicat: licet charitas sit maior omnibus donis, tamen alia non sunt contemnenda. sed ° aemulamini, id est ferventer ametis, spiritualia dona spiritus sancti. * I Peter 3, 13: ° quid est, quod vobis noceat, etc.. licet autem aemulatio quandoque sumatur pro ferventi dilectione, quandoque pro invidia, tamen non est aequivocatio; imo unum procedit ab alio; zelari enim et aemulari designat ferventem amorem alicuius rei. contingit autem quod res amata ita diligatur ferventer ab aliquo, quod non patitur sibi consortem, sed ipse vult eam solus et singulariter. et iste est zelus, qui * secundum quosdam est amor intensus, non patiens constortium in amato. hoc tamen contingit in spiritualibus. unde in charitate non est huiusmodi zelus non patiens constortium in amato, sed tantum in corporalibus, in quibus provenit, quod si aliquis habet illud quod ipse zelat, doleat: et ex hoc consurgit aemulatio, quae est invidia. sicut si ego amo dignitatem seu divitias, doleo quod aliquis habet eas, unde et ei invideo. et sic patet, quod ex zelo surgit invidia. * cum ergo dicitur ° aemulamini spiritualia, non intelligitur de invidia, quia spiritualia possunt a multis haberi, * sed dicit, ° aemulamini, ut inducat ad ferventer amandum deum. et quia inter spiritualia est gradus quidam, quia prophetia excedit donum linguarum, * ideo dicit ° magis autem, ut prophetetis, quasi dicat: inter spiritualia magis aemulamini donum prophetiae. * I Thess. v, v. 19 s.: ° spiritum nolite extinguere, prophetias nolite spernere. ad explanationem autem totius capitis praenotanda sunt tria, scilicet quid sit prophetia, quot modis dicatur in scriptura sancta prophetia et quid sit loqui linguis. circa primum sciendum est, quod propheta dicitur, quasi procul videns, * et secundum quosdam dicitur a for faris, sed melius dicitur a pharos, quod est videre. * unde i reg. c. ix, 9 dicitur, quod ° qui nunc dicitur propheta, olim videns dicebatur. unde visio eorum quae sunt procul, sive sint futura contingentia, sive supra rationem nostram, dicitur prophetia. est igitur prophetia visio seu manifestatio futurorum contingentium, seu intellectum humanum excedentium. ad huiusmodi autem visionem quatuor requiruntur. cum enim cognitio nostra sit per corporalia et per phantasmata a sensibilibus accepta, primo exigitur quod in imaginatione formentur similitudines corporales eorum quae ostenduntur, * ut dionysius dicit quod impossibile est aliter lucere nobis divinum radium, nisi varietate sacrorum velaminum circumvelatum. secundum quod exigitur est lumen intellectuale, ad ea quae supra naturalem cognitionem nostram ostenduntur cognoscenda, nisi enim ad similitudines sensibiles in imaginatione formatas intelligendas adsit lumen intellectuale, ille cui similitudines huiusmodi ostenduntur, non dicitur propheta, sed potius somniator, sicut pharao, qui licet viderit spicas et vaccas, quae erant indicativa futurorum quorumdam, quia tamen non intellexit, sed potius ille, scilicet ioseph, qui interpretatus est. et similiter est de nabuchodonosor, qui vidit statuam, et non intellexit, unde nec propheta dicitur, sed daniel. * et propter hoc dicitur, dan. x, 1: ° intelligentia opus est in visione. tertium quod exigitur, est audacia ad annuntiandum ea quae revelantur. ad hoc enim deus revelat, ut aliis denuntientur. * Jer. i, 9: ° ecce dedi verba mea in ore. quartum est operatio miraculorum, quae sunt ad certitudinem prophetiae. nisi enim facerent aliqua, quae excedunt operationem naturae, non crederetur eis in his, quae naturalem cognitionem transcendunt. secundum ergo hos modos prophetiae, dicuntur aliqui diversis modis prophetae. aliquando enim aliquis dicitur propheta, qui habet omnia ista quatuor, scilicet quod videt imaginarias, et habet intelligentiam de eis, et audacter annuntiat aliis, et operatur miracula, * et de hoc dicitur num. xii, 6: ° si quis fuerit inter vos propheta, etc.. aliquando autem dicitur propheta ille, qui habet solas imaginarias visiones, sed tamen improprie et valde remote aliquando etiam dicitur propheta, qui habet intellectuale lumen ad explanandum etiam visiones imaginarias, sive sibi, sive alteri factas, vel ad expondendum dicta prophetarum, vel scripturas apostolorum. et sic dicitur propheta omnis quis discernit doctorum scripturas, quia eodem spiritu interpretatae sunt quo editae sunt. et sic salomon et david possunt dici prophetae, inquantum habuerunt lumen intellectuale, ad clare et subtiliter intuendum; nam visio david intellectualis tantum fuit. dicitur etiam propheta aliquis solum ex hoc quod prophetarum dicta denuntiat, seu exponit, seu cantat in ecclesia, et hoc modo * dicitur i reg. xix, 24: quod saul erat inter prophetas, id es, inter canentes dicta prophetarum. dicitur etiam aliquis propheta ex miraculorum operatione, * secundum illud eccli. c. xlviii, 14, quod ° corpus elisei mortuum propheavit, id est, miraculum fecit. quod ergo dicit hic apostolus per totum caput de prophetis, intelligendum est de secundo modo, scilicet quod ille dicitur prophetare, qui per lumen intellectuale divinum, visiones sibi et aliis factas exponit. et secundum hoc planum erit, quod hic dicitur de prophetis. circa secundum sciendum est, quod quia in ecclesia primitiva pauci erant quibus imminebat fidem christi praedicare per mundum, ideo dominus, ut commodius et pluribus verbum dei annuntiarent, dedit eis donum linguarum, quibus omnibus praedicarent. non quod una lingua loquentes ab omnibus intelligerentur, * ut quidam dicunt, sed, ad litteram, quod linguis diversarum gentium, imo omnium loquerentur. * unde dicit apostolus ° gratias ago deo, quod omnium vestrum lingua loquor, * et act. ii, 4 dicitur: ° loquebantur variis linguis, etc.. et hoc donum multi adepti sunt a deo in ecclesia primitiva, corinthii autem quia curiosi erant, ideo libentius volebant illud donum, quam donum prophetiae, quod ergo dicitur hic loqui lingua, vult apostolus intelligi lingua ignota, et non explanata, sicut si lingua theutonica loquatur quis alicui gallico, et non exponat, hic loquitur lingua. vel etiam si loquatur visiones tantum, et non exponat, loquitur lingua. unde omnis locutio non intellecta, nec explanata, quaecumque sit illa, est proprie loqui lingua. * his ergo visis ad expositionem litterae accedamus, quae plana est. circa hoc ergo duo facit. primo probat, quod donum prophetiae excellentius est dono linguarum; secundo excludit quamdam obiectionem, * ibi ° volo autem vos, etc.. quod autem donum prophetiae excedat donum linguarum, probat duabus rationibus, quarum prima sumitur ex comparatione dei ad ecclesiam; secunda ratio sumitur ex comparatione hominum ad ecclesiam. prima autem ratio talis est: illud per quod facit homo ea non solum quae sunt ad honorem dei sed etiam ad utilitatem proximorum est melius, quam illud quod fit tantum ad honorem dei sed etiam ad proximi utilitatem, per donum vero linguarum solum illud fit quod est ad honorem dei; ergo, etc.. huius autem rationis ponit medium, et primo quantum ad hoc quod dicit, quod qui loquitur lingua. honorat tantum deum. * ei hoc est quod dicit ° qui loquitur lingua, scilicet ignota, ° non loquitur hominibus, id est, ad intellectum hominum, ° sed deo, id est, ad honorem dei tantum. vel ° deo, quia ipse deus solus intelligit. * sap. i, 10: ° auris zeli dei audit omnia, etc.. et quod non loquatur homini, * subdit ° nemo enim audit, id est intelligit. sic enim frequenter accipitur, non audire, pro non intelligere.* matth. xiii, 9: ° qui habet aures audiendi, audiat. quare autem soli deo loquatur, * subdit quod ipse deus loquitur. unde dicit ° spiritus autem dei loquitur mysteria, id est occulta. * matth. x, 20: ° non enim vos estis, qui loquimini, * etc.. supra ii, 11: ° nemo novit quae sunt spiritus dei, etc.. secundo probat id quod dicit, quod prophetia est ad honorem dei et utilitatem proximorum. * unde dicit ° nam qui prophetat, etc., id est explanat visiones seu scripturas, ° loquitur hominibus, id est ad intellectum hominum, et hoc ° ad aedificationem incipientium, et ad ° exhortationem proficientium. * i thess. v, 14: ° consolamini, pusillanimes. * tit . ii, 15: ° loquere et exhortare, et ad consolationem desolatorum. vel aedificatio pertinet ad spiritualem affectionem, quia ibi primo incipit aedificium spirituale. * eph. ii, 22: ° in quo et vos coaedeficamini, etc.. exhortatio vero ad inductionem ad bonos actus, quia si affectus est bonus, tunc actus est bonus. * tit. ii, 15: ° haec loquere et exhortare. consolatio vero inducit ad tolerantiam malorum.. * rom. xv, 4: ° quaecumque scripta sunt, ad nostram doctrinam scripta sunt. ad haec enim tria inducunt praedicantes divinam scripturam. secunda ratio talis est: illud quod est utile soli facienti est minus quam illud quod prodest etiam aliis; loqui autem linguis est utile soli ei qui loquitur. prophetare vero aliis prodest; igitur, etc.. huius autem rationis ponit medium et primo quantum ad primam partem medii, * et hoc est quod dicit ° qui loquitur lingua, semetipsum * etc.. ps. xxxviii, 4: ° concaluit cor meum intra me, etc.. secundo quantum ad secundam partem, * et hoc est quod dicit ° qui autem prophetat, ecclesiam, id est fideles, ° aedificat instruendo. * eph. ii, 20: ° superaedificati supra fundamentum apostolorum et prophetarum.

1c2. Hic apostolus excludit obiectionem seu falsum intellectum, qui posset esse circa praemissa. * possent enim aliqui creder, quod ex quo apostolus praefert prophetiam dono linguarum, quod donum linguarum esset contemnendum. * unde, ut hoc excludat, dicit ° volo autem vos, etc.. ubi primo ostendit, quid intenderit insinuare; secundo rationem horum assignat, * ibi ° nam maior, etc.. dicit ergo licet haec, quae dicta sunt supra, dixerim, non tamen volo vos donum linguarum spernere, sed ° volo vos omnes loqui linguis, tamen ° magis volo ut prophetis * num. xi, 29: ° quis tribuat ut omnis populus, etc.. cuius rationem assignat, * cum dicit ° nam maior, etc., quasi dicat; ideo volo ut magis prophetetis, quia ° maior est, etc.. et huius ratio est, quia aliquando aliqui moventur, a spiritu sancto loqui aliquid mysticum, quod ipsi non intelligunt; unde isti habent donum linguarum. aliquando autem non solum loquuntur linguis, sed etiam ea, quae dicunt, interpretantur. * et ideo dicit ° nisi forte interpretetur. nam donum linguarum cum interpretatione est melius quam prophetia; quia, * sicut dictum est, interpretatio cuiuscumque ardui pertinet ad prophetiam, unde qui loquitur et que interpretatur propheta est et donum linguarum habet, et interpretatur, ut ecclesiam die aedificet; * ideo dicit ° ut ecclesia, etc., id est non solum intelligat se, sed etiam ut ecclesia aedificetur. * rom. xiv, 19: ° quae aedificationis sunt invicem custodiamus. * et rom. xv, v. 2: ° unusquisque proximo suo placeat in bonum ad aedificationem, nunc autem, fratres, etc.. hic probat donum prophetiae esse excellentius quam donum linguarum, per exempla, et hoc tripliciter. primo per exemplum a seipso sumptum, secundo per exemplum sumptum a rebus inanimatis, * ibi, ° tamen quae sine anima, etc.; tertio per exemplum sumptum ab hominibus diversimode loquentibus, * ibi ° tam multa, etc.. tertio per exemplum sumptum ab hominibus diversimode loquentibus, * ibi ° tam multa, etc.. ex seipso autem argumentatur sic: constat ergo quod ego non minus habeo donum linguarum quam vos; sed si loquerer vobis solum linguis, et non interpretarer, nihil vobis prodessem. ergo nec vos ab invicem. * et hoc est quod dicit ° nunc autem, fratres, si venero ad vos linguis loquens. hoc dupliciter potest intelligi, scilicet vel linguis ignotis, vel, ad litteram, quibuscumque signis non intellectis. ° quid vobis prodero, nisi loquar vobis aut in revelatione, etc.. ubi notandum quod ista quatuor, scilicet ° aut in revelatione, etc., possunt dupliciter distingui. uno modo penes ea de quibus sunt. et sic sciendum est, quod illustratio mentis ad congnoscendum, et de quatuor, quia vel est de divinis, et haec illustratio pertinet ad donum sapientiae. divinorum enim, * ut supra dictum est ii, 11 est revelatio, quia, ° quae sunt dei, nemo novit, * etc.. et ideo dicit ° in revelatione, qua scilicet illuminatur mens ad cognoscendum divina. vel est de terrenis, et non de quibuscumque, sed de illis tantum, quae sunt ad aedificationem fidei, et hoc pertinet ad donum scientiae, * et ideo dicit ° in scientia, non geometriae, nec astrologiae, quia haec non pertinent ad aedificationem fidei, sed in scientia quae est sanctorum. * sap. x, 10: ° dedit illi scientiam sanctorum, etc.. vel est de eventibus futurorum, et hoc pertinet ad donum prophetiae; * et ideo dicit ° aut in prophetia. * sap. viii, 8: ° signa et monstra scit antequam fiant, et eventus temporum et saeculorum. notandum autem quod prophetia non accipitur hic communiter, * scilicet secundum quod supra dictum est, sed accipitur hic particulariter prout est manifestatio futurorum tantum. * et secundum hoc diffinitur a cassiodoro: ° prophetia est divina inspiratio rerum futura immobili veritate denuntians. * eccli. xxiv, 46: ° adhuc doctrinam quasi prophetiam effundam, etc.. vel est de agendis moralibus, et hoc pertinet ad doctrinam, * et ideo dicit ° aut in doctrina. * rom. xii, 7: ° qui docet in doctrina. * prov. xiii, 15: ° doctrina bona dabit gratiam. alio modo possunt haec distingui penes diversos modos acquirendi cognitionem. et sic sciendum est quod omnis cognitio aut est a supernaturali principio, scilicet deo, aut naturali, scilicet lumine naturali intellectus nostri. si autem a supernaturali principio, scilicet lumine divino infuso, hoc potest esse dupliciter, quia aut infunditur subito cognitio, et sic est revelatio; aut infunditur successive, et sic et prophetia, quam non subito habuerunt prophetae, sed successive et per partes, ut eorum prophetiae ostendunt, si vero cognition acquiratur a naturali principio, hoc est aut per studium proprium, et sic pertinet ad scientiam; aut traditur ab alio, et sic pertinet ad doctrinam. ° tamen quae sine anima, etc.. hic ostendit idem per exampla sumpta ex rebus inanimatis, scilicet per instrumenta quae videntur vocem habere. et primo per instrumenta gaudii; secundo per instrumenta pugnae, * ibi ° etenim si incertam, etc.. dicit ergo: hoc non solum patet * per ea quae supra dicta sunt, sed etiam quantum ad ea, quae sine anima vocem dant, quod loqui linguis non solum non prodest aliis. et ° quae sine anima sunt vocem dantia. * contra. vox est sonus ab ore animalis prolatus, naturalibus instrumentis formatus. non ergo ea quae sunt sine anima dant vocem. dicendum est quod licet vox non sit nisi animalium, tamen potest dici per quamdam similtudinem, scilicet secundum quod quaedam, sicuti instrumenta, habent quamdam consonantiam et melodiam, et ideo de illis facit mentionem, scilicet de cithara, quae dat vocem tactu, et tibia, quae faltu, si ergo haec dant vocem sine distinctione, ° quomodo scietur, etc.. cum enim homo per instrumenta aliquid intendat exprimere, scilicet aliquos cantus, qui ordinantur vel ad fletum, vel ad gaudium, * is. xxx, 29: ° canticum erit vobis sicut vox sanctificatae solemnitatis et laetitia cordis, sicut qui pergit cum tibia, ut intret in montem domini, vel etiam ad lasciviam, non poterit diiudicari ad quid canitur tibia, aut ad quid cithara, si sonus sit confusus et indistinctus. ita si homo loquitur linguis, et non interpretatur, non poterit sciri quid velit dicere. °etenim si incertam vocem dederit, etc.. hic ostendit idem per exempla inanimatorum, scilicet per instrumenta ad pugnam ordinata. * et sumitur haec similtudo ex lib. num. x, v. 1-10. ibi enim legitur quod dominus praecepit moysi ut faceret duas tubas argenteas, quae essent ad conveniendum populum, ad movendum castra et ad pugnandum. et pro quolibet istorum habebant certum modum tubandi, quia aliter dabant vocem quando debebant convenire ad concilium, aliter quando movebant castra, et aliter quando pugnabant. et ideo arguit apsotolus quod sicut ° si tuba det incertam vocem, id est indistinctam, nescitur utrum se debeant parare ad bellum; et ita vos, si loquimini tantum linguis, nisi distinctum sermonem dicatis interpretando, vel exponendo, non poterit quis quis scire quid loquamini. per tubam potest intellligi praedicator. *(Isaiah 58:1) ° quasi tuba exalta vocem tuam, etc.. ratio autem quare non potest sciri quid loquamini est quia ° eritis in aera loquents, ide est, inutiliter. * supra ix, 26: ° sic pugno non quasi aera verberans, etc.. ° tam multa, etc.. hic sumit exemplum a diversis linguis loquentium. et circa hoc tria faci. primo ostendit diversitatem linguarum; secundo inutilitatem loquentium sibi ad invicem in linguis extraneis, * ibi ° si ergo nesciero, etc.; tertio concludit quod intendit * ibi ° sic et vos quoniam aemulatores, etc.. dicit ergo primo. multae et diversae linguae in mundo sunt, et quilibet potest loqui quacumque vult; si tamen non loquatur determinate, non intelligitur. * et hoc est quod dicit ° tam multa, etc.. hoc potest dupliciter exponi, quia potest continuari cum praecedentibus, ut dicatur: ° eritis in aera loquentes, et tam multa, ut puta, etc.; quasi dicat: ideo in aera, id est, inutiliter loquimini omnibus linguis, qui loquimini sine intellectu, quae tamen proprias significationes vocum ad hoc habent, ut intelligantur. nihil enim sine voce est. vel potest sic punctuari: ° eritis in aera loquentes. tam multa, ut puta, sunt genera linguarum, id est singulis linguis. ° si ergo nesciero, etc.. hic ostendit horum inutilitatem. * et hoc est quod dicit: si loquar omnibus linguis, sed ° si nesciero virtutem vocis, id est significationem vocis, ° ero cui loquar barbarus. * ier. v, 15: ° adducam super te gentem de longinquo, gentem cuius ignoras linguam. nota quod barbari, * secundum quosdam, dicutnur illi, quorum idioma discordat omnino a latino. * alii vero dicunt quod quilibet extraneus est barbarus omni alii extraneo, quando scilicet non intelligitur ab eo. * sed hoc non est verum, quia, secundum isidorum, barbaria est specialis natio. * col. iii, v. 11: ° in christo iesu non est barbarus et scytha, etc.. sed secundum quod virtute corpores vigent, in virtute rationis deficiunt et sunt quasi extra leges et sine regimine iuris. * et huic videtur consonare aristoteles in politicis suis. consequenter, * cum dicit ° sicut, etc., concludit quod intendit, et hoc potest dupliciter construi. primo ut punctetur hoc modo, quasi dicat: sic ego ero barbaris vobis, si loquar sine significatione et interpretatione, sicut et vos eritis barbari ad invicem: et ideo ° quaerite, ut abundetis, etc., et hoc ° quoniam estis aemulatores, etc.. vel, alio modo, ut totum ponatur sub distinctione; quasi diceret: ne ergo sitis aemulatores spirituum, id est, donorum spiritus sancti, ° quaerite ‘ a deo, ° ut abundetis. * prov. xv, 5: ° in abundanti iustitia virtus maxima est. quae quidem iustitia est aedificare alios. * matth. vii, 7: ° petite, et dabitur vobis; quaerite et invenietis; pulsate, et aperietur vobis.

1c3 Supra ostendit apostolus excellentiam doni prophetiae ad donum linguarum, rationibus sumptis ex parte exhortationis, hic vero ostendit idem rationibus sumptis ex parte orationis: haec enim duo per linguam exercemus, orationem scilicet et exhortationem. et circa hoc duo facit. primo enim probat excellentiam prophetiae ad donum linguarum rationibus; secundo exemplis, *ibi ° gratias ago deo meo, etc.. circa primum duo facit, primo enim probat excellentiam prophetiae ad donum linguarum rationibus; secundo exemplis, * ibi ° gratias ago deo meo, etc.. circum primum duo facit. primo ponit necessitatem orationis; secundo ostendit quomodo in oratione plus valet donum prophetiae quam donum linguarum ° nam si orem lingua, etc.. dicit ergo primo: dixi quod donum linguarum sine dono prophetiae non valet, ° et ideo, quia interpretari est actus prophetiae, quae est excellentior illi, ° qui loquitur lingua, ignota vel extranea, vel aliqua mysteria occulta, ° oret scilicet deum, ° ut interpretetur, id est, ut interpretandi gratia detur sibi. * col. iv, 3: ° orantes ut deus aperiat ostium. * glossa aliter exponit ° oret. orare enim dicitur dupliciter, scilicet vel deprecari deum vel persuadere, quasi dicat ° qui loquitur lingua, oret, id est ita persuadeat ° ut interpretetur. * et sic accipit orare hic glossa per totum capitulum. sed non est haec intentio apostoli, sed pro deprecatione ad deum. ° nam si orem, etc.. hic ostendit quod in orando plus valet prophetia, quam donum linguarum, et hoc dupliciter. primo, ratione sumpta ex parte ipsius orantis; secundo ratione sumpta ex parte audientis, * ibi ° caeterum, si benedixeris, etc.. circa primum duo facit. primo ponit rationem ad propositum ostendendum; secundo removet objiectionem, * ibi ° quid ergo, etc.. circa primum sciendum est quod duplex est oratio. una est privata, quando scilicet quis orat in seipso et pro se; alia publica, quando quis orat coram populo et pro aliis: et in utraque contingit uti et dono linguarum et dono prophetiae et ideo vult ostendere quod in utraque plus valet donum prophetiae, quam donum linguarum. et primo in oratione privata, dicens, quod si sit aliquis idiota, qui faciat orationem suam, dicens psalmum, vel pater noster, et non intelligat ea quae dicit, iste orat lingua, et non refert utrum oret verbis sibi a spiritu sancto concessis, sive verbis aliorum; et si sit alius qui orat, et intelligit quae dicit, hic quidem orat et prophetat, constat quod plus lucratur qui orat et intelligit, quam qui tantum lingua orat, qui scilicet non intelligit quae dicit, nam ille qui intelligit, reficitur et quantum ad intellectum et quantum ad affectum; sed mens eius, qui non intelligit, est sine fructu refectionis. unde et cum melius sit refici quantum ad affectum et intellectum, quam quantum ad affectum solum, constat quod in oratione plus valet prophetiae donum quam solum donum linguarum. et hoc est quod dicit: dico quod ° oret, ut interpretetur, nam si orem lingua, id est orando utor dono linguarum, ita quod proferam aliqua quae non intelligo, tunc ° spiritus meus, id est spiritus sanctus mihi datus, ° orat, qui inclinat et movet me ad orandum. et nihilominus mereor in ipsa oratione, quia hoc ipsum, quod moveor a spiritu sancto, est mihi meritum. * rom. viii, 26: ° nam quid oremus, sicut oportet, nescimus, sed ipse spiritus sanctus postulare nos facit. vel ° spiritus meus, id est ratio mea, ° orat, id est dictat mihi quod ego loquar ea quae ad bonum sunt, sive verbis propriis sive aliorum sanctorum. vel ° spiritus meus, id est virtus imaginativa, ° orat, inquantum voces seu similitudines corporalium sunt tantum in imaginatione absque hoc quod intelligantur ab intellectu; * et ideo subdit: ° mens autem mea, id est intellectus meus, ° sine fructu est, quia non intelligit. et ideo melius est in oratione prophetia seu interpretatio, quam donum linguarum. sed numquid quandocumque quis orat, et non intelligit quae dicit, sit sine fructu orationis? dicendum quod duplex est fructus orationis. unus fructus est meritum quod homini provenit; alius fructus est spirtualis consolatio et devotio concepta ex oratione. et quantum ad fructum devotionis spiritualis privatur qui non attendit ad ea quae orat, seu non intelligit; sed quantum ad fructum meriti, non est dicendum quod privetur; quia sic multae orationes essent sine merito, cum vix unum pater noster potest homo dicere, quin mens ad alia feratur. et ideo dicendum est quod quando orans aliquando divertit ab his quae dicit, seu quando quis in uno opere meritorio non continue cogitat in quolibet actu, quod facit hoc propter deum, non perdit rationem meriti. cuius ratio est, quia in omnibus actibus meritoriis, qui ordinantur ad finem rectum, non requiritur quod intentio agentis coniungatur fini, secundum quemlibet actum; sed vis prima, quae movet intentionem, manet in toto opere, etiam si aliquando in aliquo particulari divertat; et hic prima vis facit totum opus meritorium, nisi interrumpatur per contrarium affectionem. quae divertat a fine praedicto ad finem contrarium. sed sciendum est quod triplex est attentio. una est ad verba quae homo dicit: et haec aliquando nocet, inquantum impedit devotionem; alia est ad sensum verborum, et haec nocet, non tamen est multum nociva; tertia est ad finem, et haec est melior et quasi necessaria. * tamen id quod dicit apostolus ° mens est sine fructu, intelligitur de fructu refectionis. ° quid ergo est, * etc.. quia posset aliquis dicere ex quo orare lingua est sine fructu mentis, sed tamen spiritus orat, numquid ergo non est orandum spiritu? ideo apostolus hoc removet dicens, quod utroque modo orandum est, et spiritu et mente: quia homo debet servire deo de omnibus quae habet a deo; sed a deo habet spiritum et mentem, et ideo debet de utroque orare. * eccli. xlvii, 10: ° de omni corde suo laudabit dominum, * etc.. et ideo dicit ° orabo spiritu, orabo et mente: psallam spiritu, etc.. et sic dicit orabo et psallam. * de istis duobus iac. v, 13: ° tristatur quis in vobis? oret aequo animo, et psallat. * ps. ix, v. 12: ° psallite dominio, etc.. ° orabo ergo spiritu, id est imaginatione, ° et mente, id est voluntate. ° caeterum si benediceris, plus valet quam donum linguarum, etiam in oratione publica, quae est quando sacerdos publice orat, ubi aliquando dicit quaedam quae non intelligit, [pg. 389] aliquando aliqua quae intelligit, et circa hoc tria facit. primo ponit rationem; secundo exponit eam. * ibi ° quomodo dicit, etc.; tertio probat quod supposuerat, * ibi ° quoniam quid, etc.. dicit ergo: dixi quod donum prophetiae in oratione privata plus valet, ° caeterum, pro sed, et in publica, quia ° si benedixeris, id est si benedictionem dederis, ° spiritu, id est in lingua quae non intelligatur, seu imaginatione, et motus a spiritu sancto, ° quis supplet locum idiotae? idiota proprie dicitur qui scit tantum linguam in qua natus est; quasi diceret: quis dicet illud quod debet dicere ibi idiota? quod est, dicere: ° amen. et ideo dicit ° quomodo dicet super tuam benedictionem? * ubi glossa exponit, id est: ° quomodo consentiet benedictioni a te factae in persona ecclesiae? * Is. lxv, 16: ° qui benedictus est super terram, benedicetur in deo, amen. amen idem est quod fiat, vel verum est; quasi dicat: si non intelligit quae dicis, quomodo conformabit se dictis tuis? potest quidem se conformare, etiam si non intelligat, sed in generali tantum, non in speciali, quia non potest intelligere quid boni dicas, nisi quod benedicas tantum. sed quare non dantur benedictiones in vulgari, ut intelligantur a populo, et conforment se magis eis? dicendum est quod hoc forte fuit in ecclesia primitiva, sed postquam fideles instructi sunt et sciunt quae audiunt in communi officio, fiunt benedictiones in latino. consequenter probat, quare non potest dicere ° amen, * cum dicit ° nam tu quidem, id est: licet ° tu gratias agas bene deo, inquantum intelligis, ° sed aliter, qui audit et non intelligit, ° non aedificatur, inquantum non intelligit in speciali, etsi in generali intelligat et aedificetur. * eph. iv, 29: ° omnis sermo malus ex ore vestro non procedat, sed si quis bonus est ad aedificationem fidei. et ideo melius est ut non solum lingua benedicat, sed etiam, ut interpretetur et exponat, licet tu qui gratias agis, bene agas.

lc4 Hic ostendit apostolus excellentiam doni prophetiae ad donum linguarum per rationes sumptas ex parte sui ipsius. et circa hoc duo facit. primo agit gratias de dono linguarum sibi a deo dato; secundo se eis in exemplum proponit, * ibi ° sed in ecclesia volo, * etc.. dicit ergo ° gratias ago, etc., quasi dicat: non ideo vilipendo donum linguarum, quia ego dico quod donum prophetiae sit excellentius, sed debet charum haberi, unde et ° ego gratias ago, etc.. est ergo de omnibus gratias agendum. * i thess. v, 18: ° in omnibus gratias agite, etc.. vel ° gratias ago, quasi dicat non ideo vilipendo donum linguarum, quasi eo carens, immo etiam ego habeo; * et ideo dicit ° gratias ago, etc.. et ne intelligatur quod omnes loquerentur una lingua. * dicit ° quod omnium vestrum lingua loquor, * act. ii, 4: ° loquebantur variis linguis apostoli, etc.. ° sed in ecclesia. hic ponit se in exemplum, quasi dicat: si ego habeo donum linguarum sicut et vos, debetis facere illud quod facio. ° sed ego volo, id est magis volo, ° loqui in ecclesia quinque, id est pauca, ° verba sensu meo, id est intellectu, ut scilicet ego intelligam et intelligar, et ex hoc ° instruam alios, quam decem millia, id est quamcumque multitudinem, ° verborum in lingua; quod est loqui non ad intellectum quocumque modo fiat, * ut supra expositum est. * dicunt quidam quod ideo dicit ° quinque, quia apostolus videtur velle, quod magis velit dicere solum unam orationem ad intellectum, quam multas sine intellectu. oratio autem, * secundum grammaticas, ad hoc quod debeat facere perfectum sensum, debet habere quinque, scilicet subiectum, praedicatum, copulam verbalem, determinationem subiecti, et determinationem praedicati. * aliis videtur melius quod quia ad hoc loquendum est cum intellectu, ut alii doceantur, ideo ponit ° quinque, quia doctor debet quinque, scilicet: credenda, * tit. ii, 11: ° haec loquere et exhortare, etc.; agenda * mc. xvi, v. 15: ° euntes in mundum, etc.; vitanda, scilicet peccata * eccli. xxi, 2: ° quasi a facie colubri fuge, * etc.; is. lviii, 1: ° annuntia populo meo scelera, etc.; speranda scilicet mercedem aeternam, * i petr, i, 10; ° de qua salute exquisierunt, etc.; timenda, scilicet poenas aeternas, * matth. xxv, 21: ° ite, maledicti, in ignem aeternum, etc.. ° fratres mei, nolite, etc.. hic ostendit excellentiam doni prophetiae ad donum linguarum, rationibus sumptis ex parte infidelium. et circa hoc duo facit. primo excitat attentionem, et reddit attentos; secundo arguit ad propositum, * ibi ° in lege quid scriptum est? circa primum videtur apostolus excludere pallium excusationis aliquorum qui ideo docent quaedam rudia et superficialia, quasi ostendant se volentes vivire in simplicitate, et ideo non curantes de subtilitatibus ad quas secundum rei veritatem non attingunt, ° habentes verbum domini ad hoc matthaei xviii, 3: ° nisi conversi fueritis, et efficiamini sicut parvuli, * etc.. sed hoc apostolus excludit, cum dicit ° nolite pueri effici sensu, id est nolite puerilia et inutilia et stulta loqui et docere. * supra xiii, v. 11: ° cum essem parvulus, etc.. sed quomodo debetis effici pueri? affectu, non intellectu. * et ideo dicit ° sed malitia. ubi sciendum est quod parvuli deficiunt in cogitando mala, et sic debemus effici parvuli, * et ideo dicit ° sed malitia parvuli estote, et deficiunt in cogitando bona, et sic non debemus esse parvuli, immo viri perfecti, * et ideo dicit ° sensibus autem perfecti, etc., id est ad discretionem boni et mali perfecti sitis. * unde hebr. v, 14: ° perfectorum est solidus cibus, etc.. non ergo laudatur in vobis simplicitas quae opponitur prudentiae, sed simplicitas, quae astutiae. * et ideo dominus dicit matth. c. x, 16: ° estote prudentes sicut serpentes. * rom. xvi, 19: ° volo vos sapientes esse in bono, simplices in malo. consequenter * cum dicit ° in lege quid scriptum est? arguit ad propositum. ubi sciendum est quod hoc argumentum, * sicut patet per glossam, distinguitur per multa; sed secundum intentionem apostoli non videtur quod attendatur in loco hoc nisi una ratio. et ratio sua ad probandum quod donum prophetiae est excellentius, quam donum linguarum, est talis: omne quod plus valet ad illud ad quod alterum principaliter ordinatur, et melius illo altero ordinato ad hoc; sed tam donum prophetiae, quam donum linguarum, ordinatur ad conversionem infidelium; sed prophetiae plus valent ad hoc, quam donum linguarum: ergo prophetia est melior. circa hanc ergo rationem duo facit. primo ostendit ad quid ordinatur donum linguarum, et ad quid donum prophetiae; secundo quod plus valet donum prophetiae, * ibi ° si ergo conveniat universa, etc.. circa primum duo facit. primo inducit auctoritatem; secundo ex auctoritate arguit ad propositum, * ibi ° itaque linguae, etc.. circa primum sciendum est, * quod hoc quod dicit ° in lege quid scriptum est? potest legi vel interrogative, quasi dicat: non debetis effici pueri sensibus, sed perfecti, et hoc est videre et scire legem. unde si estis perfecti sensibus, sciatis scilicet legem, et in lege quid scriptum est de linguis? quae sunt inutiles aliquando ad id ad quod ordinatae sunt, quia licet in diversis linguis loquar, scilicet populo iudaeorum, tamen homo non exaudit, etc.. potest etiam legi remissive ° in lege quid scriptum est. quasi dicat: nolite moveri sicut pueri ad aliquid appetendum, non discernentes utrum bonum vel minus bonum sit quod affectatis, et praeponatis meliori bono, sed estote perfecti sensibus, id est discernatis inter bona et magis bona, et sic affectetis. et hoc fit si cogitatis quid scriptum est in lege ° quoniam in aliis, * etc., sap. vi, 16: ° cogitare ergo de illa, sensus est consummatus. * et dicit ° in lege, non accipiendo legem stricte pro quinque libris moysi tantum, * sicut accipitur lc. ult,: ° necesse est impleri omnia quae scripta sunt de me in lege, etc.. sed pro toto veteri testamento, * sicut accipitur io. xv, 25: ° ut impleatur sermo qui in lege eorum scriptus est: quia odio habuerunt me gratis, * quod tamen in ps. xxiv, 19 scriptum est. accipitur tamen haec auctoritas ex is. c. xxviii, 11, ubi littera nostra habet: ° in loquela labii et lingua altera loquetur ad populum istum. * hoc igitur scriptum est ° quoniam in aliis linguis, id est in diversis generibus linguarum, et ° labiis, id est in diversis idiomatibus et modis pronuntiandi, ° loquar populo huic, scilicet iudaico, quia hoc signum specialiter fuit datum ad conversionem populi iudaeorum. ° nec sic exaudient, quia scilicet signis visis non crediderunt. is. vi, 10: ° excaeca cor populi huius, etc.. sed quare deus dedit eis signa, si non debebant converti? ad hoc sunt duae rationes. una ratio est, quia licet non omnes conversi fuerint, tamen aliqui sunt conversi, eo quod non repellit dominus plebem suam, etc.. alia ratio est, ut iustior appareat eorum damnatio, dum manifestius apparet eorum nequitia. * io. xv, v. 22: ° si non venissem, et locutus eis non fuissem, etc.. consequenter, * cum dicit ° itaque linguae, etc., ex inducta auctoritate argumentatur ad propositum quasi dicat: ex hoc manifeste apparet, quod donum linguarum datum est ° non fidelibus ad credendum, quia iam credunt, * io. iv, 42: ° non propter tuam loquelam, etc., ° sed infidelibus, ut convertantur . * in glossa autem ponuntur duae expositiones ambrosii hoc in loco, quae non sunt litteralles: quarum una est ut dicatur: sicut in veteri tetamento locutus sum populo iudaeorum per linguas, id est per figuras, et per labia, id est promittendo bona temporalia, sic, adhuc in novo testamento, loquar et ° aliis labiis, id est spiritualibus, nec tamen sic exaudient me, scilicet quantum ad eorum multitudinem. ° itaque linguae datae sunt ° non fidelibus sed infidelibus, ad manifestandum scilicet eorum infidelitatem. * alia est ° in aliis linguis, id est obscure et parabolice, ° loquar, ut quia sunt indigni. ° non exaudient, id est non intelligent. consequenter ostendit ad quid ordinatur prophetia, scilicet ad instructionem fidelium, qui iam credunt. et ideo quod ° prophetiae datae sunt ° non infidelibus, qui non credunt, * is. liii, 1: ° domine, quis credidit auditui nostro? sed fidelibus, ut credant et instruantur. * ez. iii, 17: ° fili hominis, speculatorem dedi te, * etc.. prov. xxix, 18: ° cum defecerit prophetia, etc., ° dissipabitur populus.

Glossa vult quod hic incipiat alia ratio ad propositum ostendendum. * sed secundum quod dictum est, non est nisi unum posita ratione, et est quasi manifestatio mediae ipsius rationis, scilicet quod prophetia plus valet ad illud, ad quod specialiter ordinatur donum linguarum. unde circa hoc duo facit. primo ostendit inconveniens quod sequitur quantum ad infideles ex dono linguarum, * ibi ° si autem omnes. inconveniens, quod sequitur ex dono linguarum sine prophetia, etiam quantum ad infideles, est quia reputantur insani qui sic loquuntur solis linguis, cum tamen donum linguarum ordinetur ad conversionem infidelium, ut iam patet. * et hoc est quod dicit ° si autem omnes, etc., quasi dicat: ex hoc patet quod linguae non sunt praeferendae prophetiis, quia, ° si conveniant, scilicet omnes fideles, ° in unum, non solum corpore, sed etiam mente, ° act. iv, 32: ° multitudinis credentium erat cor, etc., ° et omnes, qui iam convenerunt, ° loquantur linguis, ad litteram extraneis, vel loquantur ignota et obscura, et, dum sic confuse loquuntur, ° intret aliquis idiota, id est qui non intelligit nisi linguam suam, vel ° infidelis, propter quem datae sunt linguae, ° nonne dicent his, qui sic loquuntur, ° quid insanitis? quod enim non intelligitur, reputatur insanitio. quod si intelligatur lingua, nihilominus quae loquuntur sunt occulta, tamen malum est si non exponantur, quia poterunt credere de vobis, si occulta loquimini, quae creduntur de gentilibus, qui occultabant ea quae faciebant in ritu eorum, propter eorum turpitudinem. et haec etiam insanitio quaedam est. * contra. idem est loqui linguis et loqui litteraliter quantum ad idiotas; cum ergo omnes loquantur litteraliter in ecclesia, qui omnia dicuntur in latino, videtur quod similiter sit insani. dicendum est ad hoc, quod ideo erat insania in primitive ecclesia, quia erant rudes in ritu ecclesiastico, unde nesciebant quae fiebant ibi, nisi exponeretur eis. modo vero omnes sunt instructi; unde licet in latino omnia dicantur, sciunt tamen illud quod fit in ecclesia. * consequenter autem cum dicit ° si autem omnes prophetent, ostendit quod bonum sequitur ex dono prophetiae, et circa hoc tria facit. primo ostendit quid per bonum prophetiae sequatur, quantum ad infideles; secundo ostendit quomodo hoc sequatur, * ibi ° occulta enim, etc.,; tertio, subinfert quis effectus inde proveniat, * ibi ° et ita cadens in faceim, etc.. dicit ergo: constat quod ex dono linguarum non convincuntur infideles; ° si autem, pro sed; si hi, qui conveniunt ° prophetent, id est omnes ad intellectum loquantur, vel exponant scripturas vel etiam revelationes eis factas interpretentur. omnes dico non simul, sed unus port alium sic prophetent. ° intret autem, scilicet ecclesiam, ° idiota aliquis, scilicet non habens nisi linguam maternam, hoc est bonum quod inde sequitur, quia ° convincitur de aliquo errore, qui ostenditur sibi. * ier. xxxi, 19: ° postquam ostendisti mihi, confusus sum ab omnibus, qui prophetant, ° diiudicatur. quasi dicat: damnabilis ostenditur de malis moribus et vitiis suis. * i cor. ii, 15: ° spiritualis, id est doctor, ° omnia diiudicat, etc.. ad haec enim duo valet prophetia, scilicet ad confirmationem fidei, et instructionem morum. quomodo autem hoc bonum sequatur ex prophetiae dono, * subdit cum dicit ° occulta enim cordis. quod potest intelligi tripliciter. uno modo, et hoc ad litteram, quod aliqui in primitiva ecclesia gratiam habuerunt, ut secreta cordium et peccata hominum scirent. unde legitur de petro, * act. v, 1 ss., quod damnavit ananiam de fraudato pretio agri. * et secundum hoc legitur ° occulta, id est secreta peccata sua, ° manifesta fiunt ab illis qui ea revelant, alio modo, ex hoc quod aliquando quis in praedicatione tangit multa, quae homines gerunt in corde, sicut patet in libris beati gregorii, ubi quilibet invenire potest fere omnes motus cordis, quasi dicat: ideo convincuntur, quia ° occulta cordis sui, id est eas quae gerunt in corde, * prov. xxvii, 19: ° quomodo in aquis resplendet vultus aspicientium, sic corda hominum manifesta sunt prudentibus, manifestantur, id est tanguntur ab eis, alio modo, quia aliquando occultum cordis dicitur illud quod est alicui dubium et non potest per se certificari. * et secundum hoc legitur ° occulta cordis sui, id est ea de quibus in corde suo dubitabat et quae non credebat, manifestatur, dum scilicet vadens ad ecclesiam frequenter fiunt sibi manifesta, * sicut de seipso dicit augustinus quod ipse ibat ad ecclesiam solum pro cantu et tamen ibi multa de quibus dubitabat et propter quae non iverat, manifestabantur sibi. ex hoc enim sequebatur reverentia, quia convictus reverebatur deum. * et hoc est, quod dicit ° et ita cadens, id est ex quo ita convincebatur et manifestabantur occulta cordis sui, ° cadens in faciem adorabit deum, * matth. ii, 11: ° procidentes adoraverunt eum, quod signum est reverentiae de reprobis autem legitur, quod cadunt retrorsum. * prov. iv, 19: ° via impiorum tenebrosa, nesciunt ubi corruent. electus vero in faciem cadit, quia videt ubi prosternitur, quod signum est reverentiae * matth. ii, 11, et lev. c. ix, 24: ° laudaverunt deum ruentes in facies suas. * ps. lxxi, 9: ° coram illo procident aethiopes. et non solum exhibebit reverentiam deo sed etiam ecclesia, quia ° pronuntians dicet ° quod vere deus est ° in vobis, qui prophetatis in ecclesia. * zac. viii, 23: ° ibimus vobiscum, audivimus enim quod deus est vobiscum. apparet igitur quod donum prophetiae est utilius quantum ad infideles. ° quid ergo est, fratres? hic ordinat eos ad usum donorum dictorum. et circa hoc duo facit. primo ostendit qualiter se debeant habere ad usum horum donorum; secundo concludit principale intentum,* ibi ° itaque, fratres, aemulamini [Pg. 390] prophetare, etc., circa primum duo facit. primo ostendit quomodo ordinate se debeant habere in usu dictorum donorum; secundo exprimit eorum praesumptionem, * ibi ° an a vobis sermo, etc.. circa primum tria facit. primo ostendit in generali quomodo se debent habere in omnibus donis; secundo quomodo se habeant quantum ad donum linguarum, * ibi ° sive lingua quis loquatur, etc.; tertio ostendit quomodo se habeant quantum ad donum prophetiae, * ibi ° prophetent duo aut tres, etc.. dicit ergo: prophetare est melius quam loqui linguis. ° quid ergo, fratres, agendum est? hoc scilicet agendum est: nam, ° cum convenitis, constat quod unus non habet omnia dona, et ideo non debet uti aliquis vestrum omnibus donis, sed eo dono quod specialus accepit a deo et quod melius sit ad aedificationem. ° nam unusquisque vestrum habet aliquod donum speciale, ° alius habet psalmum, id est canticum ad laudandum nomen dei, vel psalmos exponit. * abac. iii, 19: ° super excelsa mea deducet me, etc.. ° alius vero ° doctrinam, id est habet praedicationem ad instructionem morum, vel expositionem et spiritualem sensum. * prov. xii, 8: ° doctrina sua cognoscitur vir. alius apocalypsim habet, id est revelationem, vel in somniis, vel in visione aliqua. * dan. ii, 28: ° est deus in caelo revelans mysteria, etc.. ° alius linguam habet, id est donum linguarum, vel legendi prophetias. * act. ii, 4: ° et coeperunt loqui variis linguis, etc.. ° alius interpretationem, * supra xii, 10: ° alii interpretatio sermonum, etc.. haec autem sic ordinantur, quia vel sunt ex solo ingenio naturali vel sunt ad laudem dei, * et sic dicit ° psalmum habet, vel ad instructionem proximi, * et sic dixit ° doctrinam habet. si sunt a solo deo, sic dupliciter: vel sunt aliqua occulta interius * et sic dicit ° apocalypsim habet, vel occulta exterius * et sic dicit ° linguam habet. et ad horum manifestationem est tertium, scilicet ° interpretatio. et debet fieri, ° ut omnia ad aedificationem fiant. * rom. xv, 2: ° unusquisque vestrum proximo suo placeat in bonum ad aedificationem.

Hic apostolus ordinat eos quomodo se habeant ad usum doni linguarum, et circa hoc duo facit. primo ostendit qualiter debent uti dono linguarum; secundo quando debent cessare ab usu. * ibi ° si autem non fuerit, etc.. dicit ergo, primo quod modus utendi dono linguarum talis sit inter vos, ut ° sive quis id est si aliquis, loquatur lingua, id est dicat visiones vel somnia, huiusmodi, locutio non fiat a multis propter occupationem temporis in linguis et non restet locus prophetiis et confusionem generet, sed ° secundum duos, id est duobus, et, si necesse fuerit, secundum ° multum tres, ut sit satis a tribus. * deut. xvii, 6: in ore duorum vel trium, etc.. sed notandum quod haec consuetudo adhuc partim servatur in ecclesia, nam lectiones et epistolas ac evangelia habemus loco linguarum, et ideo in missa secundum duos servatur, quia solum duo dicuntur, quae pertinent ad donum linguarum, scilicet epistola et evangelium. in matutinis secundum multa fit, scilicet tribus lectionibus dictis in uno nocturno. antiquitus enim dicebantur nocturna divisim secundum tres vigilias noctis, nunc vero dicuntur simul, non solum autem debet servari ordo quantum ad numerum loquentium. sed etiam quantum ad modum, * et hoc est quod dicit ° et per partes, id est ut illi qui loquuntur succedant sibi ad invicem, scilicet quod unus post alium loquatur, vel ° per partes, id est intercise, ut scilicet loquatur unam partem visionis, seu instructionis et eam exponat, et post aliam et ipsam exponat, et sic deinceps; quem modum consueverunt servare praedicatores, quando praedicant per interpretationem hominibus ignotae linguae, * et ideo dicit ° et unus interpretetur, consequenter * cum dicit ° si autem non fuerit, etc., ostendit quando non est utendum linguis, dicens quod loquendum est per partes et unus debet interpretari, sed ° si non fuerit aliquis °interpres, id est qui interpretetur, ille, qui donum habet linguarum, ° taceat in ecclesia, id est non loquatur, quia ipse se intelligit, et hoc tacite, orando vel meditando. * Job x, 1: ° loquar in amaritudine animae meae, dicam deo, etc.. ° prophetae autem duo, etc.. hic apostolus ordinat eos, quomodo se habeant ad usum prophetiae, et circa hoc duo facit. primo ostendit qualiter utendum est dono prophetiae, et quantum ad numerum et ad ordinem; secundo ostendit, quibus usus prophetiae interdicitur, * ibi ° mulieres in ecclesia, etc.. circa primum tria facit. primo docet ordinem utendi dono prophetiae; secundo huius rationem assignat, * ibi ° potestis enim omnes, etc.; tertio obiectionem excludit, * ibi ° spiritus prophetarum, etc.. circa primum duo facit. primo determinat ad numerum utentium dono dicto; secundo, docet modum seu ordinem utendi, * ibi ° quod si alii, etc.. circa primum sciendum est quod usus prophetiae secundum quod hic videtur accipere apostolus, est proponere verbum exhortationis ad plebem, exponendo scripturas sacras. et quia erant in primitiva ecclesia plures qui a deo hoc donum habebant, et fideles non erant adhuc multiplicati, ideo, ne esset confusio et taedium, vult apostolus, quod non omnes qui sciunt exponere prophetias et sacram scripturam, prophetent, sed aliqui et determinati. * et hoc est quod dicit ° prophetae, etc., quasi dicat: nolo quod omnes qui conveniunt sed ° duo tantum, · aut, ad plus, ° tres, prout hoc loquendi necessitas exigit, ° dicant, id est exhortentur. et hoc etiam consonat scripturae. * supra xvii, v. 6 et matth. xviii, 16: ° in ore duorom, vel trium, etc.. ° caeteri vero, scilicet illi qui non debent, ° diiudicent ea quae ab his proponuntur, utrum scilicet bene vel male dicta sint: bene dicta approbando, et male dicta retractari faciendo. * supra ii, 15: ° spiritualis homo omnia diiudicat. est etiam servandus ordo in utendo dicto dono, ut si alteri illorum, qui sedebant et tacebant et diiudicabant, fuit aliquid melius revelatum, quam illi qui exhortatur et stat prior, tunc iste, qui stat, debet sedere, et ille, cui melius revelatum est, debet surgere et exhortari. * et hoc est quod dicit ° quod si alii, sedenti, ° revelatum fuerit, scilicet per spiritum sanctum, ° prior stans ° taceat et cedat ei, * rom. xii, 10: ° honor invicem praevenientes. et ratio huius est, quia secundum hunc modum ° potestis, successive, ° prophetare per singulos, id est omnes scilicet, ° ut sic omnes, id est maiores, ° discant, et omnes, id est minores, ° exhortentur, * prov. i, 5: ° audiens sapiens, * etc.. et si aliquis dicat o apostole, ego non possum tacere dum alius prophetat, vel cedere sedenti, ex quo incepi, quia non possum retinere spiritum, qui in me loquitur, * secundum illud iob iv, 2: ° conceptum sermonem tenere quis potest? ideo apostolus hoc removet * cum dicit ° et spiritus prophetarum, etc.. quasi dicat: immo bene potest tacere vel sedere, quia ° spiritus prophetarum, id est spiritus qui dat prophetias, et ponit in plurali numero propter multas revelationes eis instinctas, ° prophetis subiecti sunt, quidem quantum ad cognitionem, * quia, sicut dicit gregorius quod non semper spiritus prophetiae adest prophetis, unde non est habitus, sicut scientia. sic enim sequeretur, quod etiam quantum ad cognitionem eis subiectus esset, et possent uti eo quando vellent, et non uti: sed est quaedam vis aut impresso a deo, illuminans et tangens corda prophetarum, et tunc solum quando sic tanguntur, cognoscunt. unde non est sic eis subiectus. nec secundum hoc intelligitur verbum apostoli, sed spiritus prophetarum sunt subiecti prophetis quantum ad pronuntiationem, quia scilicet in eorum potestate est pronuntiare ea quae revelantur eis quando volunt, et non pronuntiar. et sic nihil valet excusatio, quia non cogit te spiritus quin tacere possis. * et quod hoc sit verum, probat cum dicit ° non enim est dissensionis, etc.. et facit talem rationem. deus numquam cogit ad id unde oriatur rixa vel dissensio, quia deus non est dissensionis sed pacis; sed si cogeret homines spiritus prophetiae ad loquendum, tunc esset causa dissensionis, quia sic vellet semper loqui vel docere vel non tacere alio loquente, de quo alii turbarentur, ergo spiritus sanctus non cogit homines ad loquendum. * ii cor. ult.: ° dues pacis et dilectionis erit vobiscum, * etc.. verumtamen, quia adhuc posset obiicere, quod hoc non faceret, qua solum eis ista mandabat, et non aliis ecclesiis, unde et in gravamen posset videri, ideo apostolus subdit, hoc non solum in eis, sed etiam in omnibus ecclesiis docere. * et hoc est quod dicit ° sicut in omnibus ecclesiis sanctorum doceo, scilicet de usu linguarum et prophetiae. * supra i, 10: ° idipsum dicatis omnes.

This text is taken from the Leonine version as found in Busa’s Latin printed edition. Busa has the Leonine version up to 13:11. Elsewhere in his printed edition, he has a different copy of Aquinas’ lecture on Corinthians separate from the Leonine. It is not stated in the photocopies being worked from what the name is of the other work, but it is assumed to be the Vulgata.

The Leonine version of 13:11 gives some details that the Vulgata does not provide.

The following two portions are about knowing in part, the coming perfect state and reasoning as a child. These are passages taken from I Corinthians 13:11. This section demonstrates where and how the gift of tongues fit in with Aquinas’ Aristotalian built structure.

This translation is based on the Vulgata.

The following provides a relationship between charity and tongues and also the tongues of men and angels. Aquinas believed Paul to be writing in hyperbole.

Aquinas goes to great lengths to discuss the role of charity for a long time after this.

He also believed that Angels do not themselves have the ability to speak, though they have the ability to reveal to others in the mind what to speak. He then concludes that mankind to some degree has the mind of an angel. Those who represent divine authority are as if they are speaking under the influence of an angel. He does not follow rabbinic tradition which taught that angels were restricted to knowing only regional languages that they were assigned to, or Hebrew, the language of prayer, or both.

The following was included because it touches on the subject of when the perfect comes, tongues, prophecy and worldly things will be done away with. Thomas Aquinas described exactly what he thought Paul meant about when the perfect comes along with clarifying a definition of the miracle of tongues.

The Latin continues on the subjects of knowledge, Aristotle and the concept of being a child and imperfect but it is not important as it relates to the gift of tongues so it is not necessary to continue on.

Aquinas believed that in heaven there is no necessity for many languages, because unity and perfection only demand one language. One language was the language of mankind in the beginning and that is what it will be in future glory. This is once again no different than 4th century Church Fathers. The emphasis of one speech indicates that Aquinas held the Ecclesiastical neo-platonic 4th century view of tongues in an undiluted form. However one will find later on that he will modify this definition.